Rechterbeen gezocht (4)

De gevangenisdirecteur in korte broek ging rechercheur Ray Purperhart en zijn collega Anita Gankema voor naar zijn kantoor. Hij kende de vrouw die deze zondagmiddag dood in de gracht rond de Bijlmerbajes was gevonden. Een man in uniform bracht een blad met drie koppen dampende koffie binnen. „Aah, lekker, koffie”, zei directeur Jan Bleeker. Zodra de man weg was, liep Bleeker met zijn kopje naar een plantenbak en goot het daarin leeg.

„Sorry, ik heb even iets sterkers nodig”, zei hij en haalde uit zijn bureaula een fles jenever. Hij schonk zijn kopje vol. „Jullie ook?” Ray en Anita bedankten.

„Het is hier een aflopende zaak”, zei Bleeker en nam een slok. „Deze gevangenis. In de jaren zeventig gebouwd als een supermoderne instelling. Bajes zonder tralies. Niet om de gevangenen te straffen, maar om ze te helpen. Een monument van hoop en goede bedoelingen. Als je eens wist hoeveel gevangenen we hier hebben geprobeerd van de drugs af te laten kicken…”

Ray glimlachte. In de Bijlmerbajes was ook veel gebruikt, wist hij. Maar hij kende jongens uit zijn omgeving bij wie het gelukt was; afkicken. En er waren ook bij wie het niet gelukt was.

„Maar goed. De tijden veranderen. Deze gevangenis gaat dicht”, zei de directeur. „Over een jaar verhuizen we naar Zaandam. Maar je hecht eraan”, zei Bleeker. Hij nipte aan zijn koffiekop.

„De dode vrouw”, zei Ray.

„Ze was vrijdag bij ons op bezoek. Aardige vrouw. Hoogleraar voedingskunde. Ria Westerduinen heet ze. Ik heb nog een kaartje ergens hier.” De gevangenisdirecteur rommelde wat op zijn bureau en gaf Anita het kaartje. „Ze wilde een kleinschalig experiment doen bij ons. We hebben nog achttien gevangenen. Ze wilde kijken hoe voedsel het agressief gedrag van delinquenten beïnvloedt. Had ze in Engeland met succes al proeven mee gedaan. Ze wilde hier een stap verder gaan. Gevangenen ook zelf voedsel klaar laten maken. Den Haag was al akkoord. Maar onze chefkok had nog wat problemen.”

„Problemen?”, vroeg Anita.

„Gevangenen keukenmessen geven leek hem geen goed idee”, zei hij. „Maar daar had ze oplossingen voor zei ze. Aardige vrouw. Belangstellend ook. Ik heb haar nog een rondleiding gegeven. Ze was ook erg geïnteresseerd in de verkoop van dit complex. Ze gaan de hele boel verkopen. Je wil toch dat er iets moois mee gebeurt.”

Twee uur had haar bezoek geduurd, daarna was ze vertrokken. Wat er verder gebeurd was, Bleeker had geen idee. Ja, de opnames van de bewakingscamera van de entree mochten ze hebben. Wie haar dood wilde, waarom – Bleeker wist het niet. „Maar vraag het eens aan de overkant”, zei de gevangenisdirecteur en liep naar het raam.

De overkant? „Ja langs de gracht, tegenover de gevangenis ligt het oude cipiersdorp, zo’n twintig huizen. Er woont nog een oud-cipier. De rest is gekraakt. Krakers”, zei Bleeker en nam een laatste slok, „ze maken de verkoop van dit complex nog moeilijker. Misschien hebben zij wat gezien.”

Toen Ray en Anita afscheid van hem wilden nemen, ging Rays telefoon. Zijn vriendin Janice.

(Wordt vervolgd)

De personages en gebeurtenissen in dit verhaal zijn verzonnen. Frits Abrahams keert eind augustus terug.