Fotograferen met je neus

Fotoboek

Het werk van tientallen blinde of slechtziende fotografen vult ‘The Blind Photographer’.

Je hebt je er misschien al schuldig aan gemaakt. Uren in de keuken gestaan, appels geschild, deeg gekneed. Trots plaats je een foto van de taart op Facebook. De suffe appel waar het mee begon heb je niet gedeeld.

De Mexicaanse Pedro Rubén Reynoso ziet wel wat in die appel. Hij fotografeert dingen die bijzonder ruiken, voelen of smaken. De reden: Reynoso is blind. Samen met het werk van tientallen andere blinde of slechtziende fotografen vult Reynoso The Blind Photographer (Redstone Press, €38,60) dat deze maand is verschenen.

De introducerende tekst – hoe en waarom blind fotograferen? – is geschreven door Candia McWilliam. De Schotse schrijver was zelf gedurende twee jaar blind, als gevolg van blefarospasme (ooglidspasme). Voordat zij in 2006 haar zicht verloor, had McWilliam al tien jaar last van een writer’s block, verklaarde zij later tegenover The Sunday Times. Haar blindzijn zorgde ervoor dat McWilliam weer creatief kon zijn en haar eerste boek in bijna 15 jaar schreef.

Doordat de fotografen in The Blind Photographer niet met zicht maar met behulp van geur, tast, smaak en (een beetje) licht hun werk maken, is het resultaat divers. Zo houdt de Britse Mickel Smithen van dansen. Wanneer hij andere dansers fotografeert kan hij enkel gokken welke beweging ze maken. Het resultaat is rommelig en wazig en doet vermoeden dat Smithen tijdens het fotograferen zelf stiekem heeft gedanst. Toen Aarón Ramos de bloem in zijn hand fotografeerde, werd enkel de achtergrond scherp. Waardoor een veld vol wilde bloemen zijn beeld vult.

En was het Édgar Ángeles’ bedoeling zijn eigen schaduw vast te leggen toen hij zijn camera op het strandzand richtte? Misschien zag hij de verandering in licht of voelde hij enkel het warme zand onder zijn voeten.