film

MilkNPO 3, 23.50-1.50u.

(Gus Van Sant, 2008). In 1977 werd Harvey Milk verkozen tot ‘supervisor’ (een soort wethouder) van San Francisco. Elf maanden later was hij dood, vermoord door zijn collega-supervisor Dan White, die zich later verdedigde met een beroep op tijdelijke krankzinnigheid als gevolg van een dieet van snoep en junkfood. Regisseur Van Sant gaat er in Milk van uit dat die treurige afloop bekend is.

Meteen vanaf het begin zien we Harvey Milk (een formidabele Sean Penn) in 1978 zijn herinneringen inspreken in een dictafoon, omdat hij er dan al ernstig rekening mee houdt dat er een aanslag op hem gepleegd zal worden. Hij oogt vermoeid, maar ook trots en voldaan over wat hij heeft bereikt. Hij spreekt over de mogelijkheid van een aanslag met gelatenheid, grenzend aan fatalisme.

Uiteindelijk is Milk veel meer ode aan het leven van Harvey Milk dan een aanklacht tegen zijn brute dood. De mildheid van de film komt ook omdat filmregisseur Gus Van Sant het homoseksuele milieu van San Francisco met veel liefde voor detail heeft geënsceneerd.