Louis C.K. is nog altijd een slecht persoon

Recensie In deze nieuwe show getuigen gisse redeneringen van het verbluffende vakmanschap van Louis C.K., dat soms omslaat in magie.

Louis C.K.

Een dutje doen bevredigt hem tegenwoordig meer dan seks, zegt Louis C.K. bij de opening van zijn optreden in de Ziggo Dome. De comedian is 48 jaar nu en de kans op een dutje windt hem net zo op als de mogelijkheid tot seks toen hij twintig was. „Een dutje is altijd succesvol”, is een ander goed argument voor hem.

Hij kiest een onnavolgbare metafoor om naar een ander onderwerp te komen: „Een dutje is als een zelfmoord die je opnieuw kan overwegen. Dat wil iedereen.” Voor hem is de wereld gevuld met louter mensen die bij het opstaan hebben besloten geen zelfmoord te plegen. Het is een guur begin van de avond, maar de Amerikaanse superster staat bekend als een sombermans die met vlijmscherpe grappen de zwartgalligheid viert.

Dit is ook Louis op zijn best: een grandioze overdrijving, luchtigjes geponeerd alsof het de normaalste zaak van de wereld is, waarbij hij zuchtend en steunend zijn tegenzin bij het opstaan naspeelt, waarna hij de overdrijving verder uitdiept.

Lees ook Ron Rijghard over wat Louis C.K. zo goed maakt: Geniale humor ten koste van het kind

Willen leven is een keuze en zo ook abortus. Zolang iets aan je lichaam is bevestigd met een draad met jouw bloed dan mag je er mee doen wat je wilt, is zijn opvatting. Een andere keuze is dat hij ervoor kiest vader te zijn. Louis mag zijn eeuwige zwarte T-shirt en jeans hebben ingeruild voor een pak, overhemd en das, maar na tien minuten belandt hij bij een vast thema uit zijn repertoire: zijn weerspannige houding ten opzichte van het ouderschap.
Ook vader zijn is een dagelijkse keuze en hij denkt er wel eens over ermee te stoppen. „Elke dag is een dag dat ik de kinderen niet verdrink in het bad.” Hij is geen goed persoon en hij wordt niet beter. Dat is alles wat hij wil zeggen.

Na deze superieure openingsfase wordt het programma wisselvalliger. De Chinese stemmetjes, het belachelijk maken van openbare scholen en leraren en zijn luidkeelse afkeer van bruiloften zijn gekkigheid zonder echte grappen. Maar zijn verbazing over Achilles is weer raak: hoe houd je een kind beet bij zijn hiel als je het onderdompelt in de rivier?

Louis houdt het tempo hoog en weet met zijn tot op de millimeter afgemeten formuleringen steeds soepel van onderwerp te veranderen, ook al is het via een zogenaamde verspreking. Hij verbindt de ondankbaarheid van Achilles tegenover zijn moeder met het grotere thema van zelfzuchtige kinderen en komt uit bij kwezelige sporters die beweren dat ze zo goed hebben gescoord omdat hun moeder over hen waakt vanuit de hemel. „Gaat het dan nooit voorbij? Moet je zelfs na je dood nog naar hun wedstrijden”, kermt Louis wanhopig, namens alle vermoeide ouders.

Zulke gisse redeneringen getuigen van het verbluffende vakmanschap van Louis C.K., dat soms omslaat in magie. Ook in deze nieuwe show is daar enkele keren van te genieten.