Arnon Grunberg werkt veertien dagen in diverse slachthuizen. „Je moet een denkbeeldig kruis zien tussen de ogen en de oren. Precies waar die twee lijnen elkaar snijden moet je richten.”

Schrijver Arnon Grunberg werkt deze zomer in slachthuizen

8/14

Het werk doet vaag denken aan het strelen van mijn geliefde

Arnon Grunberg

Zo’n tachtig kilometer ten noorden van Berlijn ligt het stadje Neuruppin. In 1999 begon de familie Hesterberg iets buiten Neuruppin op leegstaand akkerland Gut Hesterberg. Op dat land grazen nu circa zeshonderd slachtkoeien, en er zijn zeshonderd ganzen die alleen voor Kerst worden geslacht en ruim duizend legkippen. Die worden niet geslacht maar verkocht aan particulieren als de legproductiviteit afneemt.

Wie aan komt rijden waant zich in Texas. Uit het niets doemt een gebouw op dat omschreven zou kunnen worden als een kasteeltje.

In dat kasteeltje wordt geslacht, er is een restaurant en er worden diverse worstsoorten gemaakt. Ook kan Gut Hesterberg worden afgehuurd voor huwelijksfeesten.

Ik word ontvangen door Gerry Weber, man van Karolina Hesterberg, die is gepromoveerd op de rijdende kippenstal. Door een kippenstal zo te ontwerpen dat hij mobiel is hoeven kippen niet steeds op hetzelfde stukje grond te pikken. Wat leidt tot betere eieren.

Hoe beter het dier het tijdens zijn leven had, hoe meer genot de consument beleeft, zo veel weet ik inmiddels. Stress bij de slacht is bijvoorbeeld slecht voor de smaak van het vlees.

Gerry draagt een spijkerbroek, daarboven een wit overhemd met een blauw vest. Hij heeft de jovialiteit van een uitstekende hotelier. Vandaag gaan we vier koeien slachten.

Op Gut Hesterberg wordt één keer in de week geslacht. Ze houden hier vooral Galloway koeien, maar ze stappen langzaam over op de Charolais.

Bijzonder is dat de koeien nog echt worden bevrucht door een stier. Dat is niet altijd ongevaarlijk. Zo kreeg een stier een schouderblessure van het bespringen van de koeien, waarna hij moest worden gedood.

Detlev is de slachter. Hij is door de Berliner Morgenpost omschreven als de yogaleraar onder de slachters. Daarin heeft die krant gelijk.

Met bewonderenswaardige rust leidt hij de koe het hok in. Dan klimt hij op een trap, zodat het dier hem niet ziet en zet het schietmasker op de kop van de koe.

„Je moet een denkbeeldig kruis zien tussen de ogen en de oren. Precies waar die twee lijnen elkaar snijden moet je richten.”

De koe valt om.

Hier mag ik zelf ook meehelpen. Ik ontdoe de koe van zijn huid. Het is opmerkelijk hoe makkelijk de huid loslaat van het dier dat drie minuten geleden nog leefde.

Het is eigenlijk teder werk. Vaag doet het me denken aan het strelen van mijn geliefde, al doe ik dat doorgaans zonder mes.

Lees ook het interview met Grunberg over deze serie: ‘Ik wil de dood in het gezicht zien’