Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Ze klinkt een beetje als Michael of Janet Jackson, maar laat zich begeleiden door elektronische muziek. Met minder zou Nao beter af zijn. Ook Dinosaur Jr. onderstreept het voordeel van less is more.

  • ●●●●●

    Noa: For all we know

    nao-1

    Pop: De Londense Nao werd opgeleid tot jazz-zangeres, werkte een aantal jaar als achtergrondzangeres, en staat nu aan het begin van een solo-carrière. Haar debuut For All We Know laat horen waarin Nao uitblinkt: een uitzonderlijk hoogstemgeluid, dat de lettergrepen tot ritmische explosies lijkt te verkorten. Haar hoge jubelzang is licht en wendbaar op een manier die doet denken aan Michael en Janet Jackson. De muziek is minder inventief. Nao’s liedjes werden vormgegeven door elektronica-magiërs die de instrumentaties eigentijds en ‘warm’, maar vaak te vol lieten klinken. In het kwijnende ‘Happy’ klinken zoveel bassen, orgels en vervormde klanken dat het geheel een blubberend effect krijgt. Afsluiter ‘Feels Like (Perfume)’ kreeg lucht door een opengewerkt marimba-patroon. In het verlangende ‘In The Morning’ wordt de stem geflankeerd door huilende gitaarklanken en op hol geslagen beats. Op de rand van kitsch, maar het werkt. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Khmer Rouge Survivors: They will kill you if you cry

    rouge

    Folk: In hun gezicht en op hun stembanden dragen ze littekens van een leven vol geweld. De ‘overlevenden van de Rode Khmer’ laten de folk van Cambodja horen. Muziek die bijna was weggevaagd, eerst door Amerikaanse bomtapijten, daarna door de genocide van Pol Pot. Die generatie is vervolgens zo goed als vergeten door de jongeren die opgroeien in een wereld van sekstoerisme en Russische gangsters. Producer Ian Brennan heeft oor voor traditionele muziek die niet traditioneel klinkt. Hij maakte eerder prijswinnende veldopnames in getraumatiseerde gebieden. Brennan zoekt de bluesmuzikanten, punkrockers en soulzangers van vergeten landen. Het is opmerkelijk hoe de Cambodjaanse gitaar met lange hals klinkt als oude blues en hoe aangrijpend en ijzersterk de krakende stemmen van deze overlevers zijn. Leendert van der Valk


  • ●●●●●

    Dinasaur Jr.: Give A Glimpse Of What Yer Not

    dinosaur

    Rock: Voor een band met een zo scherp gedefinieerd gitaarrockgeluid als Dinosaur Jr. is het elke keer weer een kunst om er een nieuwe glans aan te geven. Niet voor niets stapte de Amerikaanse band er een flinke poos tussenuit. Om nu bijna tien jaar in de oorspronkelijke triobezetting van gitarist J. Mascis, bassist Lou Barlow en drummer Emmett ‘Murph’ Murphy voort te bestaan. Give A Glimpse Of What Yer Not is in alle opzichten een klassiek Dinosaur-album, met een titel die aanstipt dat het tempo vergeleken bij eerder werk gemiddeld wat hoger ligt. Geen drastische ontwikkelingen in hun gruizige proto-grunge, die Mascis als vanouds in staat stelt om nonchalant naast de microfoon te zingen en er ongebreideld op los te soleren. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Koninklijk Concertgebouworkest: Horizon 7 (werk van o.a. Magnus Lindberg en George Benjamin)

    horizon

    Klassiek: Toen het Concertgebouworkest in 2013 zijn 125-jarig bestaan vierde, kreeg het van het Concertgebouw een compositie cadeau van de Fin Magnus Lindberg. Had de schenker het bonnetje maar bewaard, dan had het orkest het misschien kunnen ruilen. Era heette het stuk, een kleurrijke, maar rusteloze collage van Strauss-, Sibelius- en Ravel-aftreksels. Op het nieuwste album in de Horizon-serie van het orkest, speciaal bedoeld voor eigentijdse muziek, staat het naast Tan Duns contrabasconcert The Wolf. Ook dat is geen meesterwerk, gelukkig is daar Dominic Seldis als solist, die zelfs een simpele pentatonische toonladder nog spannend kan maken. De dragende compositie is George Benjamins Dream of the Song, geschreven voor countertenor Bejun Mehta. In die liedcyclus vind je precies wat Lindbergs compositie mist: afwisseling, verfijning, een klankwereld waarin je kunt dolen en die geheel eigen is. Merlijn Kerkhof

  • ●●●●●

    Blossoms: Blossoms

    blossoms

    Pop: Branie en bluf zijn onmisbare ingrediënten voor de betere Britpop. Blossoms uit Stockport (bij Manchester) blaakt van zelfvertrouwen en debuteert met een album dat bol staat van sterke popmelodieën. Echo’s van The Verve, Suede en Supergrass mengen zich met synthesizerpop in de Pet Shop Boys-traditie; een combinatie die frisser uitpakt dan die schijnbaar kunstmatige constructie doet vermoeden. Juist de vette synths en de zwaar aangezette zangmelodieën maken ‘Charlemagne’ en ‘Getaway’ tot nazomerende popsongs waar je niet omheen kunt. Blossoms krijgt een melancholieke ondertoon wanneer zanger Tom Ogden in ‘Onto Her Bed’ en ‘My Favourite Room’ de intimiteit van kleiner georkestreerde ballads opzoekt. Als fier en onbeschaamd vertolker van een romantisch Britpopgevoel laat Ogden zijn band alle zeilen bijzetten in grootse en meeslepende popsongs Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Graindelavoix: Guillaumde de Machaut, Messe de Nostre Dame

    Graindelavoix

    Klassiek: Graindelavoix deed onder meer inspiratie op bij monniken in Sardinië en werkte met soefizangers. Die bagage klinkt door in hun aanpak: de zangers produceren een kelige klank, de open plekken in de notenteksten krijgen een volksmuzikale invulling. Lees de hele recensie: Doe maar gewoon Merlijn Kerkhof

  • ●●●●

    Cappella Pratensis: Pierre de la Rue, Missa Cum jocunditate

    jocunditate

    Klassiek: Net als Graindelavoix nu, stond het Brabantse Cappella Pratensis ooit als onorthodox te boek. Het meest opmerkelijk was dat er gezamenlijk werd gezongen vanuit één koorboek met de muziek in oorspronkelijke notatie. In oude opnames hoor je de nadruk op interne dynamiek, waarin stemmen geleidelijk aan de gelegenheid krijgen te pieken. De scherpe kantjes zijn er inmiddels wat vanaf. Je zou kunnen zeggen dat Cappella Pratensis ‘gewoner’ is geworden. Lees de hele recensie: Doe maar gewoon Merlijn Kerkhof