Kwajongens in mondiale wapenhandel

De jonge wapenhandelaar Efraim Diveroli (Jonah Hill) moet het hebben van de kruimels die grote wapenbedrijven laten liggen bij hun deals met het Pentagon. Het is de tijd van de oorlog in Irak en Bush en Cheney schrijven nogal wat aanbestedingen uit voor militair materieel.

De geldbeluste Diveroli, die Scarface („say hello to my little friend”) als rolmodel heeft, weet dat de kruimels die hij opveegt klein zijn, maar het worden er wel steeds meer. Tot het echt serieus wordt en hij hulp nodig heeft om zijn beginnende business door te laten groeien. Dus vraagt hij zijn oude middelbareschoolvriend David (Miles Teller) om hem te helpen. Voor ze het weten, raken de twee betrokken bij schimmige deals en krijgen ze te maken met Albanese functionarissen die best hun voorraad kogels uit de Koude Oorlog te gelde willen maken. De winstmarges zijn immers enorm.

Het op ware gebeurtenissen gebaseerde War Dogs is niet de eerste film over de wapenhandel die schandalen opdist als een geinig schelmenverhaal: denk aan Lord of War (2005), met Nicolas Cage als een fictieve variant van de notoire wapenhandelaar Viktor Bout. Welkom in de wereld van stoere mannen, pakken geld, lijntjes coke en handige jongens die in een oogwenk allerlei handelsverboden weten te omzeilen. In een van de beste sequenties reizen de assertieve Efraim en de wat naïeve David naar Jordanië om er eigenhandig voor te zorgen dat een partij Italiaanse geweren in Bagdad terechtkomt. Een hachelijk avontuur waarbij hun jeugdige overmoed – of is het Amerikaanse arrogantie? – ze behoedt voor een tragische afloop.

Zo’n schelmenverhaal kan natuurlijk niet zonder moraal, waarbij het niet zozeer gaat over de uitwassen van de illegale handel in wapens maar vooral over hebzucht, eerlijkheid, vriendschap en verraad.

Heel diep gaat het allemaal niet, terwijl het boeiende materiaal toch vraagt om meer verklaringen. Want als Efraim altijd rollen speelt, zoals David suggereert, waarom is dat dan zo? Regisseur Todd Phillips, maker van hilarische komedies als Old School en The Hangover, benadrukt vooral de amusante kanten van het verhaal, met Efraims terugkerende maffe lachje als grappig bedoeld leidmotief. Iets tragikomischer of serieuzer had best gemogen.