Goud

Wandelend vanaf het Centraal Station richting Dam in Amsterdam passeerde ik een bord waarop werd bijgehouden hoeveel medailles Nederland tot dan toe had gewonnen bij de Olympische Spelen. Er waren er die daar voor gingen staan en een selfie maakten, zo belangrijk vonden ze die cijfers. De gedachte achter het plaatsen van zo’n bord was waarschijnlijk dat we ons beter voelen naarmate we beter presteren in Rio de Janeiro.

Zelf heb ik daar helaas geen aanleg voor.

Ik heb het wel gezien hoor, hoe Sanne Wevers haar evenwicht behield op de balk en onder aanzwellend commentaar van Hans van Zetten naar goud hupste. Zoals hij het ons vertelde was het net een sprookje. Alles was opeens bijzonder. Dat Sanne werd gecoacht door haar vader Vincent, dat ze een tweelingzus heeft die ook turnt en dat ze direct na een oefening altijd aantekeningen maakt in een schoolschrift zodat ze, mocht dat nodig zijn, verhaal kon gaan halen bij de jury. Wat had ik eigenlijk met Sanne Wevers, behalve dan dat ze uit Lichtenvoorde komt en dus dezelfde taal spreekt? Niets.

Het levensverhaal van de gedrongen Amerikaanse Simone Biles die de bronzen medaille won was veel interessanter. Die werd door haar oma bij haar alcoholistische en drugsverslaafde moeder weggehaald, naar een turnclub gebracht en was tot dan met drie gouden medailles ‘de koningin van de Spelen’.

Maar wat deed dat er toe?

Sanne Wevers had goud! Wij hadden goud!

In de huiskamer keken we elkaar aan. „Goud!”, zei ik tegen de vriendin, „kun jij het geloven?”

Vanaf nu zou alles anders zijn.

Om het euforische gevoel vast te houden schakelden ze vanuit het beregezellige NOS-studiootje in Rio – want goud – direct door naar een kwartfinale van het beach-volleybal waarin twee oranje ploegen het tegen elkaar opnamen zodat we zeker zouden weten dat er nog meer Nederlanders zouden winnen.

De dag na de gouden medaille voelde ik me niet beter dan andere dagen. Eerder slechter, het kwam omdat onze langharige kat Duttie weer eens op de bank had gekotst. Terwijl ik de prut met een stuk keukenrol stond op te vegen werden op televisie de Nederlandse winnaars al weer behandeld. Ik zag Sanne voor de zoveelste keer naar goud springen en zag daarna de beelden van de huldiging in het Holland Heineken Huis waar ze behalve Nederlands bier weinig nodig hebben om helemaal uit hun plaat te gaan.

Ik wilde dat ik ook zo was. Dan schrobde ik nu geen kattenkots van de bank, maar Nederlandse kattenkots en dat is zoals ‘we’ allemaal weten veel leuker werk.