Een nacht op een verlaten kermis

©

Drie eenzame mannen. Een taxichauffeur, een muzikant en een goochelaar. Ze hebben helemaal niets met elkaar te maken, behalve dat ze alledrie op Oudejaarsavond in het Uruguayaanse middle of nowhere-dorpje Malabrigo moeten zijn en te maken krijgen met een stroomstoring.

De Uruguayaanse debuutfilm Una noche sin luna (wat niet helemaal waar is, want de maan schijnt wel) is een drieluik dat zich afspeelt tussen de restanten van wat eens een verhaal had kunnen zijn over mannen met een doel en een obstakel. Zoals de grote epische verhalen gaan. Aan deze film is alles kleiner dan een voetnoot, en de herinneringen aan de film vallen in nog kleinere, losse beelden uiteen.

Die nietigheid stemt melancholisch, een mooi gevoel om de bioscoop mee te verlaten. In je hoofd draag je beelden mee van een gescheiden vader die met zijn dochter de hele nacht in het reuzenrad op een verlaten kermis doorbrengt nadat de stroom is uitgevallen. Het meisje slaapt en hij waakt over haar en de nacht. Of van de goochelaar die de nacht doorbrengt met de vrouw van het tolhuisje waar op een goede dag vijf of zes auto’s voorbijkomen. Als het licht wordt, sommeert zij hem te gaan. Hun romance was peilloos, maar mag het daglicht niet zien.

Ook deze levens doven weer uit als je zelf het daglicht weer inloopt. Maar in je hoofd nemen ze de plaats in van je eigen herinneringen. Dat bedoelen ze als ze zeggen dat film een empathiemachine is.