De moderne kijker weet de uitslag vóór tv

De mediaconsument van nu weet alles op het moment dat het gebeurt. Dat kan de NOS tijdens de Olympische Spelen niet bijhouden.

Edith Bosch NOS Studio Olympic Park

Guitig verwelkomde Henry Schut de kijkers van NOS Studio Olympic Park, het dagelijkse praatprogramma uit Rio, met de woorden: „Een gouden avond!” Er zaten immers twee nieuwe bezitters van een olympische gouden medaille aan tafel en het sentiment in het land verschuift weer eens razendsnel - dit keer van lichte teleurstelling over de nationale prestaties naar euforie.

De NOS vult dezer dagen heel veel goed bekeken zendtijd en ziet niet op tegen een STER-blok om tien voor half vier in de ochtend. Bij die minimaal vijftien uur per etmaal op NPO1 worden enkele problemen vrij goed opgelost: het dresseren (soms opzwepen, dan weer matigen) van verwachtingen, de slijtageslag van de presentatoren, van wie vooral Dione de Graaff en Herman van der Zandt dag en nacht door lijken te gaan, en vooral: het aanboren van deskundigheid bij illustere beoefenaars van niet altijd even bekende sporten.

De zendermanager van Radio 1 zei dat 85 procent van de mensen de Sportzomer waardeert. NRC checkte of dat klopt

Voor een topsporter in ruste lonkt niet meer de sigarenwinkel, maar een functie in management of media. Hun faam wordt gevestigd of uitgebouwd in hoogtijdagen als deze. De een doet het beter dan de ander, maar in positieve zin valt de nog actieve hardloper Gregory Sedoc op, al is het maar door zijn rustgevende stem en verschijning. De grote media-ontdekking van deze spelen is ex-judoka Edith Bosch, die in 2013 al Expeditie Robinson (RTL5) won. Als vaste dagelijkse sidekick van Schut vervult ze grimassend de functie van Jan Mulder of Erben Wennemars: de emotionele ex-sporter die zegt en vraagt wat de kijker denkt, maar zelf niet zo kan of wil uitspreken. Als ze bekent dat ze in het publiek van de turnfinale evenwichtsbalk vrouwen per ongeluk „ja!” riep, toen een rivaal van Sanne Wevers een foutje maakte, dan vinden wij haar er alleen maar leuker op worden.

Een probleem kan de NOS niet goed aan: het einde van de mogelijkheid van lineaire televisie om live informatie in de tijd te doseren. Ooit sloeg je de door Frits van Turenhout ’s middags op de radio voorgelezen voetbaluitslagen over omdat je je ’s avonds wilde laten verrassen door de beelden van Studio Sport. De moderne mediaconsument zit anders in elkaar, die weet alles op het moment dat het gebeurt. Omdat de NOS elk evenement, zeker als er Nederlanders bij betrokken zijn, rechtstreeks wil uitzenden, wordt soms een huldiging of race pas wat later doorgegeven, want soms gebeuren zaken tegelijkertijd. Dat kan potsierlijk uitpakken.

Zo werd op zeker moment in de nacht overgeschakeld naar het zwemstadion, waar net de winnaars van de 1500 meter werden gehuldigd. Maar die wedstrijd moest nog worden uitgezonden, dus zei de commentator zoiets als: „Ik zeg nog niet wie er gewonnen heeft, maar als u een Italiaanse vlag ziet, dan heeft dat misschien wel betekenis.”

Wie op dat uur nog aan de buis gekluisterd was, moest wel zo gemotiveerd zijn dat hij de uitslag allang op Twitter, of desnoods Teletekst gelezen had.