Bikini versus haai: elementair

Surfster Nancy (Blake Lively) begeeft zich in de habitat van een witte haai in The Shallows. ©

Een jonge vrouw in bikini en een grote witte haai: meer is niet nodig om een pretentieloze exploitatiefilm te maken. Hoewel geen film die ervoor zorgt dat je wekenlang niet meer het water in durft, zoals Jaws, zijn er genoeg spannende scènes om je een genoeglijke avond te bezorgen. Er is zelfs zo’n wegkijkmoment dat eventjes die klassieke horrorparadox oproept: je wilt het niet zien, maar het moet.

Het mens-tegen-natuur-verhaal is heerlijk primair; het goedkoop gemaakte The Shallows toont aan dat je niet alleen met peperdure blockbusters geld kunt verdienen. Het budget van 17 miljoen dollar verdient zich meervoudig terug, dat staat wel vast.

Tijdens een zingevingsvakantie bezoekt surfster Nancy (Blake Lively) het afgelegen Mexicaanse strand dat haar pas overleden moeder in 1991 bezocht. Ze ontmoet twee lokale surfers, van wie eentje een helmcamera heeft die later nog van pas komt, en verstoort per ongeluk de habitat van een hongerige haai. Net op het nippertje weet Nancy op een boven het water uitstekende rotspartij te klimmen, waar een aan zijn vleugel gewonde zeemeeuw die zij Steven Seagull doopt haar gezelschap houdt.

Hoe komt de aan haar been gewonde surfster weer veilig aan de kust? Met een patrouillerende witte haai is 180 meter een heel eind zwemmen.

Via een gesprekje met de Mexicaanse man die haar naar het geheime strand brengt, leren we twee cruciale dingen over Nancy: dat zij medicijnen studeert en dat haar moeder onlangs overleden is. In een kort flashbackje horen we haar vader zeggen dat zijn vrouw een „echte vechter” was. Zo weet de kijker alvast dat Nancy, net als haar moeder, waarschijnlijk niet zo snel zal opgeven en dat zij raad weet met haar verwondingen.

Eenmaal op de rotspartij praat Nancy al snel in zichzelf, een typisch onrealistisch filmverschijnsel dat dient om de toeschouwer informatie te geven.

Een aan eb en vloed verbonden plotstructuur geeft het verhaal de broodnodige spanning. Zal ze het op tijd halen? Ook de wisseling van camerastandpunten, van heel dichtbij tot heel weids, zorgt ervoor dat The Shallows nooit inzakt, ondanks wat onwaarschijnlijkheden. De tikje sentimentele flashbacks maken deze ode aan menselijk vernuft en vindingrijkheid wat onnodig weeïg.