Appel

Je hebt je er vast een keer schuldig aan gemaakt. Uren in de keuken gestaan, appels geschild, deeg gekneed. Apetrots plaats je een foto van de taart op Facebook. De suffe appel waar het allemaal mee begon heb je niet gedeeld. De Mexicaanse Pedro Rubén Reynosso ziet wel wat in die appel. Hij fotografeert dingen die bijzonder ruiken, voelen of smaken. Hij ziet de wereld niet via Facebook. Reynosso is blind. Samen met het werk van tientallen andere blinde of slechtziende fotografen vult Reynosso The Blind Photographer. Naast geur, tast en smaak spelen ook (weinig) licht en emotie een rol in hun werkwijze. De Britse Mickel Smithen, bijvoorbeeld, houdt van dansen. Als hij andere dansers fotografeert kan hij enkel gokken welke beweging ze maken. Het resultaat is rommelig en wazig, en doet vermoeden dat Smithen tijdens het fotograferen zelf stiekem heeft gedanst. Het gebrek aan zicht van de fotografen, prikkelt de kijker het extra goed te doen. De foto’s maken vrolijk en nieuwsgierig. Toen Aarón Ramos de bloem in zijn hand fotografeerde, werd enkel de achtergrond scherp. Waardoor een veld vol wilde bloemen zijn beeld vult. Of fotografeerde Ramos juist dat veld? En was het Édga Ángeles’ bedoeling zijn eigen schaduw vast te leggen toen hij zijn camera op het strandzand richtte? Misschien zag hij de verandering in licht, misschien heeft hij enkel het warme zand onder zijn voeten gevoeld.