Arnon Grunberg werkt veertien dagen in slachthuizen en doet daar verslag van.

Schrijver Arnon Grunberg werkt deze zomer in slachthuizen

4/14

Een stilleven van ingewanden

Arnon Grunberg

Als het varken wat is uitgelekt, dat wil zeggen dat het meeste bloed eruit is, wordt het in een machine met heet water gelegd die mij aan een droogtrommel doet denken.

De machine trilt. Het haar wordt van het varken geweekt.

Na een minuut of twee wordt het varken eruit gehaald. De geur is weeïg, alsof we net varkensbouillon hebben getrokken.

De oren worden half losgesneden, zodat het oormerk dat in het oor zit nog half aan het varken bungelt, en een mooie jongeman met indrukwekkende tatoeages, Dave, trekt iets uit de poten van het varken.

„Wat ben je aan het doen?”, vraag ik.

„Ik trek de nagels eruit”, antwoordt Dave.

Niets wordt weggegooid, zoveel heb ik intussen geleerd. Bob Bakker, de eigenaar van dit slachthuis, Abattoir Noord-Holland, had tegen me gezegd: „Als je in een slagerij of een slachthuis zegt ‘mag ik dit weggooien?’, word je niet standrechtelijk geëxecuteerd, maar het scheelt niet veel.”

De nagels van het varken belanden echter op de grond. Ik overweeg een nagel als souvenir mee te nemen, maar ik zie ervan af.

De radio staat aan. Boven het lawaai van het slachten klinkt een hitje.

De volgende fase is het wegbranden van het laatste varkenshaar.

Ik zou willen dat ik kon zeggen: „Er is niets mooiers dan de geur van verbrand varkenshaar in de vroege morgen.” Dat is helaas niet waar.

Daarna wordt het varken opengesneden en zijn ingewanden worden er vakkundig uitgehaald. Hans doet dat deze ochtend.

De ingewanden worden naast het varken opgehangen, want die moeten ook ter keuring worden aangeboden. Er worden nummers op de poten van het varken gezet.

De longen, hart, lever, nieren, milt van het varken zijn prachtig, het tegendeel van smerig. Zoals ze daar naast elkaar hangen heb je het gevoel naar een stilleven te kijken. De slachter is ook schilder.

Na de varkens zijn de lammeren aan de beurt. Ze worden met een schietmasker verdoofd en vervolgens opengesneden.

„Als je gaat staan schreeuwen worden ze helemaal stapelgek”, zegt Bob. „Als je zelf kalm bent, zijn de dieren ook kalm.”

„Fly me to the moon”, zingt Hans voor hij de lammeren hersendood maakt met het schietmasker.

Zou het niet goed zijn, voor deze reportage, als ikzelf ook een lam zou doden? Zou het niet goed zijn, voor mij als mens, om het ambacht van het doden onder de knie te krijgen?

Lees ook het interview met Grunberg over deze serie: ‘Ik wil de dood in het gezicht zien’