Barbra Streisand nog steeds schaamteloos uitbundig op nieuw album

Nieuw album Voor haar 35e album, ‘Encore: Movie Partners Sing Broadway’, koos Barbra Streisand acteurs die zich kunnen inleven in theaterliedjes, van Hugh Jackman tot Melissa McCarthy. Het leverde meeslepende liedjes, maar ook mierzoete kitsch op.

Barbra Streisand (1967) Foto Steve Schapiro

Het kwelt hem dat zij nog maar weinig thuis is. En volgens haar ziet hij haar niet meer echt. In Any Moment Now, een schrijnend door componist Marvin Hamlisch geschreven duet dat het Broadway-stuk Smile uiteindelijk nooit haalde, kan een echtpaar elkaar nog maar nauwelijks vinden. Het was door deze dramatische liefdessong, die eerst wordt ingeleid door een bijtend en verwijtend gesprekje tussen de twee geliefden, dat zangeres en actrice Barbra Streisand op het idee kwam voor haar nieuwe album Encore: Movie Partners Sing Broadway. Als actrice zingt ze eigenlijk het liefst liedjes waarin ze kan acteren, vertelde ze bij het verschijnen van het album.

Haar duetpartner voor Any Moment Now werd de Australische acteur Hugh Jackman, bij het grote publiek bekend als de fictieve superheld Wolverine in X-Men, wiens intrekbare klauwen vervaarlijk kunnen uitschieten. Samen drukken Streisand en Jackman de wanhoop in dit liedje – de wens gezien te worden door je partner – levendig uit, met mooi vloeiende zangstemmen.

Als ‘waarachtig’ zingende acteur, aldus Streisand, is Jackman bijna een uitzondering in de selectie die ze maakte voor haar album. Zingend als Jean Valjean in de muziekfilm Les Miserables (2012) won Jackman een Golden Globe als beste acteur. Voor zijn Broadway-rol als Peter Allen in The Boy from Oz verwierf hij al in 2004 een Tony Award. De andere acteurs die Streisand bijstaan, zoals Anne Hathaway, Alec Baldwin en Antonio Banderas, zijn juist helemaal niet zo specifiek bekend om hun sterke zangvermogen. Maar, zo redeneerde Streisand, die over haar samenwerkingen zorgvuldig nadenkt, een bekwaam acteur kan zich ook inleven in theaterliedjes.

Met een stem die op haar 74ste nog altijd te herkennen is uit duizenden – de tedere zachtheid, de buigingen erin, hoe hóóg die uithalen, en wat kan ze eigenlijk nog schaamteloos uitbundig zijn – is Barbra Streisand een ster wier status nimmer wankelt. Zowel in de theater-, de film- als de muziekwereld wordt haar perfectionisme, net als haar talent en wilskracht, geroemd én gevreesd. De New Yorkse schittert sinds jonge leeftijd in vele gedaantes: als zangeres en actrice, producer van albums en filmregisseuse, maar ook filantrope, activiste en kunstverzamelaar. Streisand is de charismatische entertainster die zelfs het kleinste gebaar tot summum van vermaak kan verheffen, komisch of tragisch. Die, als zij optredens geeft, het applaus in compleet bewonderende sfeer gelukzalig over zich kan laten dalen. Een zangeres die alle plaatopnames in goud doet veranderen. Of liever gezegd, eigenlijk vooral multiplatina.

Naast de liedjes in tot verbeelding sprekende films als On a Clear Day You Can See Forever, The Way We Were en Yentl heeft Streisand altijd graag Broadway-standards gezongen. Dat begon al op haar eerste studioalbum, het met Grammy’s bekroonde The Barbra Streisand Album uit 1963. In 1985 kwam The Broadway Album uit, en in 1993 Back to Broadway. Nu, op haar inmiddels 35ste studioplaat, staat de zinderende theaterhotspot waar ze in de musicals Can Get It for You Wholesale (1962) en Funny Girl (1964) stond, opnieuw centraal.

Toch ambieerde ze nooit een carrière in het theater. Zo haatte ze rondes langs castingbureaus „om te bedelen voor een baan”. Maar het stond haar vooral tegen, vertelde ze onlangs tegen The New York Times, om ter plekke – live and on the spot – beoordeeld te worden. Een gevolg van haar beruchte podiumvrees, haar tergend sinds ze in 1967 tekst bij een show voor 150.000 mensen in Central Park, New York vergat. 27 jaar heeft Streisand geen enkel concert meer gegeven. Dat compenseerde ze met cd’s vol klassiekers. En als ze nu al op tournee gaat, zijn het exclusieve ‘microtours’ waarvoor ze torenhoge gages rekent. Momenteel geeft ze negen shows in Amerika en Canada – de kaarten variëren (net als in de Ziggo Dome in 2013) van 100 tot 600 dollar.

Haar album Encore: Movie Partners Sing Broadway opent met een meeslepende, meerstemmige versie van At the Ballet uit de Broadway-musical en muziekfilm A Chorus Line. Met de jonge actrices Anne Hathaway en Daisy Ridley vormt Streisand een trio auditerende danseressen die ondanks ieders eigen traumatische motief in ballet een veilige haven vonden. De verschillende zanglagen zijn prachtig en komen dicht bij het origineel. Ridley, bekend van haar rol in Star Wars: The Force Awakens, zei erna nooit eerder zangopnamen te hebben gedaan.

In weelderige orkestraties, gedragen door golven van strijkers, duikt Streisand verder oude Broadway-klassiekers op. Acteur en komiek Jamie Foxx, die ooit de rol van Ray Charles stevig neerzette, is haar soulgevooisde partner in Climb Ev’ry Mountain (Sound of Music). Met filmacteur Alec Baldwin is er een witty, charmante uitvoering van The Best Thing That Ever Has Happened.

Maar echt hard richting kitsch gaat het in de mierzoete Willy Wonka-ballad Pure Imagination met Seth MacFarlane. En ook het kinderlijke dromen aan de hand van Antonio Banderas in Take Me to the World (uit de musical Evening Primrose) heeft een potsierlijk sentimentele uitwerking.

Streisand voegde aan haar liedjes dialogen uit de Broadway-stukken toe. Ze boog bestaande teksten iets om. Zo bedacht ze voor het Irving Berlin-nummer Anything You Can Do (uit Annie Get Your Gun) een geestige proloog met comédienne Melissa McCarthy waarin ze elkaars concurrentes blijken voor een hoofdrol. Ze onderstreept er nog even de uitspraak in van haar naam Streisand, „as in sand on the beach”. Niet ‘strize-and’. Dat tv-host Ed Sullivan haar begin jaren zestig zo introduceerde is haar altijd dwars blijven zitten. We zullen het lezen in haar voor 2017 geplande memoires.

En dan is er een virtueel duet met de overleden Britse acteur Anthony Newley met wie ze de originele track van Who Can I Turn To (When Nobody Needs Me)? zingt. Zijn rasperige stem werd van een originele opname gefilterd en vervolgens gemixt met Streisands deel. De uitkomst? Verrassend emotioneel, ondanks de gestileerde samenkomst. Dat zingen met doden deed ze al eerder. „Love me tender”, klonk het op haar voorlaatste plaat met Elvis Presley, middels een hoogstaand staaltje moderne opnametechniek. Omdat La Streisand hem een paar keer had ontmoet, voelde ze wel „hoe onze geesten contact maakten”.