The Get Down: wie na de eerste aflevering doorzet, wordt beloond

Recensie Op productioneel gebied is ‘The Get Down’ indrukwekkend. Maar de peperdure Netflix-serie van Baz Luhrmann vliegt in het begin alle kanten op.

Jaden Smith, Skylan Brooks, Tremaine Brown Jr., Justice Smith en Shameik Moore Myles Aronowitz/Netflix

Halverwege de tweede aflevering begint de groots opgezette muzikale dramaserie over het New York van 1977 eindelijk écht te leven. Mylene Cruz (Herizen Guardiola), een vrouw met een geweldige stem, bespreekt in een kapsalon een dilemma met twee vriendinnen. Ze moet binnenkort de show stelen met een solo in de kerk van haar vader, omdat er een producer komt kijken. Maar met welke muziek?

Dan komt ‘Turn the Beat Around’ van Vicki Sue Robinson op de radio. De vriendinnen beginnen de discohit mee te zingen en dansen. Mylene besluit om geen „suffig liedje over Jezus” te gaan zingen. Ezekiel ‘Books’ Figueroa (Justice Smith), die de draaitafels onder de knie probeert te krijgen, moet Mylene gaan helpen.

The Get Down volgt een aantal tieners uit The Bronx. Jongeren die hun talenten ontwikkelen in een tijd van muzikale verandering in een stad die op de rand van de afgrond staat. Shaolin Fantastic (Shameik Moore) wil dj worden, Ezekiel is een wannabe dichter die zich zal ontwikkelen als rapper. Ezekiel is verliefd op Mylene, die droomt van een carrière als discoster. Haar vader, een strenge pastoor (Giancarlo Esposito), wil daar niks van weten. Er loopt ook nog een bende rond die weggelopen lijkt uit de cultfilm The Warriors (1979). En dan wil de serie ook nog wat muziekgeschiedenis meegeven.

Het is veel – zeker in het begin van de serie. Op productioneel gebied is The Get Down spectaculair. De makers zetten het tijdsbeeld geweldig neer: levendige straten, graffiti op de muren. De anderhalf uur durende pilot van Baz Luhrmann vliegt echter alle kanten op, de regisseur heeft moeite om een toon te vinden. Er zijn sterke momenten, zoals Ezekiel die een indrukwekkend gedicht voorleest over zijn overleden ouders. Zulke scènes worden afgewisseld met gekke stilistische keuzes, matig melodrama en een campy toon.

Maar wie volhoudt wordt alsnog beloond, de volgende afleveringen zijn beter. De kleurrijke cast krijgt meer ruimte, de verhaallijnen worden duidelijker en er ontwikkelt zich een fijne chemie tussen Smith en Guardiola. Dat maakt nieuwsgierig naar de tweede helft van het seizoen – pas volgend jaar beschikbaar.