Sympathieke kerel, die Yuri

©

Hoe zou het met Yuri van Gelder zijn? Wij, hier in Rio de Janeiro, weten het niet. Hij is in Nederland, elf vlieguren verwijderd van de Olympische Spelen.

Ik heb Yuri gebeld voor commentaar. Of beter: proberen te bellen, want hij nam de telefoon niet op. Zou ik in zijn geval trouwens ook niet gedaan hebben.

Yuri van Gelder is een sportman die ons turnverslaggevers veel stof tot schrijven geeft, is het niet over zijn capriolen aan de ringen, dan wel over die buiten de turnhal.

Aan onze contacten in de mixed zones, waar journalisten en turners elkaar spreken, evenals aan de interviews met de kunstenaar aan de ringen, bewaar ik prettige herinneringen. Altijd bereid tot een quote en vrijwel altijd goedgemutst, ook als zijn resultaten tegenvielen.

In interviews altijd een goed verhaal. Hij ging geen onderwerp uit de weg, ook niet zijn cocaïneverslaving. En altijd humor. Vorig jaar tijdens de WK in Glasgow refereerde hij nog aan zijn verblijf in een Schotse afkickkliniek. „Hier kan ik naar buiten lopen. Kon in Castle Craig ook, maar daar zat een hek omheen.”

Fijne kerel, die Yuri. En dan opnieuw in de fout gaan. Hoe bestaat het? Desondanks heeft hij mijn sympathie, hoe naïef hij in Rio de Janeiro ook is geweest.