Opgegeven, maar niet uitbehandeld

Ze is alweer op zoek naar een volgende geneeswijze. De patiënte van de intussen aangeklaagde Heilpraktiker Klaus Ross voelt zich solidair met hem. „Hij was er altijd. Hij wist veel. Het was er gezellig.” Dat was wel even iets anders dan die oncoloog die zei dat hij geen tijd had om zijn vakliteratuur bij te houden.

We zitten aan de keukentafel in de ochtendzon, ergens op de Utrechtse Heuvelrug. Haar vriendin, die haar naar elke kliniek vergezelt, en zijzelf met haar nog natte haren en de staalblauwe ogen. Ze is 55 jaar. Ze zat in de laatste patiëntengroep die in Ross’ kliniek in het Duitse Bracht per infuus glucoseblockers kreeg toegediend.

27 juli bezocht ze hem de natuurarts om het resultaat van haar tien weken lange behandeling met 3-broompyruvaat te bespreken. Bij binnenkomst begroette ze de vier patiënten die aan het infuus zaten.

Haar therapie had geen effect gehad. „De tumormarkers waren verdubbeld”, zegt ze. „Ik was erg teleurgesteld. Hij ook.” Ze kon die middag nog een infuus krijgen, maar ze had geen tijd: „Laat maar zitten.” Toen ze hevige braakgeluiden hoorde en een van de patiënten met het infuus langs zag lopen, sprong hij op. Later hoorde ze dat twee Nederlanders en een Belgische waren overleden.

Liever een Heilpraktiker dan de oncoloog die geen tijd had voor zijn vakliteratuur

Najaar 2011 werd bij haar uitgezaaide borstkanker geconstateerd. Voor de operatie onderging ze vijf chemokuren. „Ik voelde me vergiftigd en werd zwaar depressief, alsof ik in een koker zat.”

Anderhalf jaar later brak ze haar been op de keldertrap, het gevolg van uitzaaiingen in de botten. Genezen konden ze haar niet meer, chemokuren konden haar leven verlengen. „Daar zag ik van af. Ik ben misschien opgegeven, maar ik lever me niet uit.”

Mensen zoeken houvast aan het einde van hun leven. Ze leven van chemo naar uitslagen. En hier zit iemand die zelf bepaalt hoe ze die tijd doorbrengt, hoe eng dat ook is.

Haar vriendin vertelt hoe drie vriendinnen met borstkanker uiteindelijk aan de gevolgen van de chemokuur overleden, in het volle geloof dat die kuur zou helpen. „Ik zie nog hun kale koppies in bed”, zegt ze. „Een van hen zei opgetogen: mijn tumormarkers zijn omlaag. Kort daarna was ze dood.”

Ze heeft goede ervaringen met alternatieve geneeskunde, zegt ze. Ze bestreed haar reuma in de blaas met hulp van een natuurgenezer. „Het is een moeilijke weg”, zegt ze. „Elke keer als mijn tumormarkers zijn gestegen, krijg ik een klap met een hamer. De oncoloog zei: ik maak geen scans meer, je wordt er doodongelukkig van.”

Alleen nieuwe behandelingen geven hoop – telkens weer. Vanmiddag heeft ze een eerste gesprek in een hyperthermiekliniek.

Jutta Chorus (j.chorus@nrc.nl; Twitter: @JuttaChorus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.