Uitpuffen met Henry Schut in Studio Olympic Park

Tv-recensie Studio Olympic Park is de sportkantine waar sporters na de wedstrijd een warme douche en een bitterbal komen nemen.

Studio Olympic Park (NOS)

Hoe leuk al die topsport ook is, met alle olympische wedstrijden die de programmering van NPO 1 beheersen: als je, zoals gisteravond, na een zinderende zeskamp tureluurs bent van het turnen, nog natollend van de driedubbele schroeven en stuiterend van de nahupjes en melig van het meeleven, is het ook wel prettig om rustig de nacht in te kunnen gaan met een samenvattende dagafsluiting. Netjes na de laatste finale natuurlijk, want er zou toch nog iets bezig zijn, dan krijg je boze kijkers. Maar uiteindelijk is er de dagelijkse talkshow Studio Olympic Park (NOS), rechtstreeks vanuit Rio de Janeiro.

In een studio die inderdaad in het olympische park ligt, zit presentator Henry Schut op een bank met de gasten van de dag en er wordt gekletst. Achteroverleuntelevisie.

Het begint steevast met gezellige beelden van het strand van Copacabana, er is het vrolijke reportagerubriekje Carioca TV waarin een Braziliaan een sportverhaal vertelt, er zijn sportreportages. Maar alles is wat losser, wat persoonlijker dan in een sportjournaal.

Het draait er uiteindelijk wel om de olympische sporters – sidekick is niet voor niets ex-judoka Edith Bosch. Behalve als breekijzer van de sonore degelijkheid van Henry Schut, vervult ze een onmisbare rol door nét de afwijkende vragen te stellen. Met haar olympische ervaring kan ze zich nét iets beter in de gasten verplaatsen. Want die gasten zijn sporters. De Nederlandse hoofdrolspelers zelf, en geen snedige stuurlui (denk: Studio France) of vergulde fanaten (denk: De Avondetappe). Daarmee heeft Studio Olympic Park een troef in handen: het is er als de sportkantine waar sporters na de wedstrijd een warme douche en een bitterbal komen nemen.

Woensdagavond zaten Tom Dumoulin en Anna van der Breggen in de studio, verse winnaars van een medaille, maar ook Ellen van Dijk, die daar net naast greep. Zij werd zichtbaar gepijnigd door de beelden van de struikelpartij die haar rit verpestte, maar toch werd erop ingezoomd. En zo konden we ook niet naast het chagrijn van Dumoulin kijken – uitzoomen en met waardering naar zijn tweede plek kijken was voor hem nog geen optie.

In grote lijnen gaat dat ook op voor het hele programma: het zit heel dicht op die monomanie die de olympische sportprestatie vergt. Dat leidt er wel toe dat de gesprekjes met de sporters op den duur eentonig worden. De vragen van Henry Schut variëren tussen de thema’s: 1. hoe het voelde om naar de Olympische Spelen te mogen, 2. hoe het voelde tijdens die fabelachtige sportprestatie en 3. hoe het nu voelt. De antwoorden zijn telkens hetzelfde – en ik geef de sporters niet de schuld.

Sport is emotie, maar in Studio Olympic Park is sport wel echt alléén maar emotie. En dan worden ze inwisselbaar. Als prestaties van wereldformaat teruggebracht worden tot clichés, wordt er misschien wel érg ver achterovergeleund.