Een avondje Braziliaans strand en zompig Amazonewoud

Jazz Tania Maria Gezien 10/8 North Sea Jazz Club Amsterdam ●●● Terwijl veel podia de deuren deze maanden sluiten om niet te hoeven concurreren met festivals en de zon, programmeert de Amsterdamse North Sea Jazz Club dapper door. Terecht, bleek gisteren. Een goed gevulde club hoorde een van de gevestigde namen van de rijke Braziliaanse 

Terwijl veel podia de deuren deze maanden sluiten om niet te hoeven concurreren met festivals en de zon, programmeert de Amsterdamse North Sea Jazz Club dapper door. Terecht, bleek gisteren. Een goed gevulde club hoorde een van de gevestigde namen van de rijke Braziliaanse jazz, Tania Maria.

Het had alles in zich om ongevaarlijk te worden: het was een dinerconcert – tikkend bestek tegen een jazzy achtergrondje – en Tania Maria staat te boek als bossanova-artieste, het genre dat associaties oproept met smakelijke cocktails aan de Copacabana, pauzemuziek tijdens de Olympische Spelen die nu in Rio de Janeiro worden gehouden. Met enkel begeleiding van bas en drum was het strand zeker hoorbaar, maar de pianovingers van Maria namen de luisteraar even zo vaak mee naar een zompig Amazonewoud.

Al bij het openingsnummer Agua de beber maakt de Braziliaanse duidelijk dat ze er niet zat voor de zaalvulling. Maria’s linkerhand houdt het publiek bij de les terwijl haar rechterhand kleur geeft aan de vaak bluesy akkoorden. Die kleur laat ze gedurende de avond veelvuldig veranderen; noten die eerst nog nostalgisch klinken, zetten later aan tot dansen. Onderwijl scat ze moeiteloos mee met de loop van haar vingers.

Ze vertrouwde veel meer op haar pianospel dan haar zang. Haar stem is donker, terloops, maar niet bijzonder lenig, waardoor ze op plaat nogal eens saai klinkt, zeker in haar uitstapjes naar Engelstalige popjazz. Dat bleef gisteravond achterwege.

Tania Maria (68) bracht haar eerste album uit in 1969 en maakte vier jaar geleden nog een aardige nieuwe plaat, Canto, maar grote vernieuwingen hoeven we van de Braziliaanse niet meer te verwachten. Gemakzuchtig is ze daarentegen allerminst. Ze leefde zich uit achter de piano, daarbij sterk geholpen door haar gedienstige muzikanten, bassist Marc Beraux en drummer Hubert Colau, die exact leken te weten waar de Braziliaanse naartoe wilde.