Death Alley pleit voor meer scherpe randjes

Rock

Het gevaar moet terug in de rock-’n-roll, vindt de Amsterdamse band Death Alley. Daarom organiseren ze zelf een nachtelijk festival, ‘Last Night On Earth’.

Foto ltoya van der Meeren

Oké, geeft Oeds Beydals toe. Er is wel enigszins aan de veiligheid gedacht. Hij staat middenin de zaal van de Marktkantine in Amsterdam-West, waar vrijdagavond Last Night On Earth wordt gehouden – een rock-’n-rollfestival dat volgens de organisatoren „het gevaar in de muziek terug moet brengen”. Bezoekers kunnen zich behalve aan oorverdovende bands, overdoses drank en overige genotsmiddelen daarom ook uitleven op elkáár: door midden in de moshpit een ouderwets potje te boksen.

„Er komt geen ring hoor”, wijst Beydals naar het denkbeeldige strijdtoneel. „We zetten het af met wat linten en dan kan iedereen losgaan. Alleen begint het festival zo laat dat iedereen waarschijnlijk al knetterlam is. En dan moet je niet meteen met je achterhoofd op de betonnen vloer stuiteren.” Vandaar dus die ene veiligheidsmaatregel: „We leggen wat yoga-matten neer.”

Beydals is de gitarist van de Amsterdamse rock-’n-rollsensatie Death Alley. De band is een rijzende ster die gestaag uit de underground aan het opborrelen is. Behalve aan hun vorig jaar verschenen debuutplaat Black Magick Boogieland, vol psychedelische protopunk en zwoele fuzzgitaren, hebben ze dat ook te danken aan hun ijzeren podiumdiscipline.

Het begon allemaal toen ze nog zelfbenoemde ‘embryo punx’ waren: piepjonge en pislinke pubertjes die het met hun Nederlands- en Engelstalige schreeuwpunkband Gewapend Beton opnamen tegen Het Grote Kwaad. Vanaf hun vijftiende zijn ze min of meer continu op tour geweest, zegt zanger Douwe Truijens: „Elk weekend en alle zomer- en kerstvakanties.”

Maar terwijl hun Europese aanhang groeide, sloeg langzaam maar zeker de volwassenheid toe. Zo ging Truijens politicologie studeren: „Ik was tegen heel veel dingen, maar wist niet van de hoed en de rand. Met die nieuwe kennis groeide ook een hele bak met nuance. Toen ben ik ongeveer al mijn principes kwijtgeraakt.”

De combinatie van verdampte woede en groeiende technische vaardigheden (gitarist Beydals en bassist Dennis Duijnhouwer zijn allebei drop-outs van het conservatorium) betekende het einde van Gewapend Beton. „Het was gedaan”, aldus Truijens: „We wilden alles loslaten en gewoon nummers maken die we vet vonden: van Black Sabbath tot Bad Brains.” Duijnhouwer, destijds de enige nieuweling: „Ik was bang dat de oude fans mij de schuld zouden geven van het nieuwe geluid.”

„Op de laatste Gewapend Beton-plaat stonden ook al psychedelische en uitgesponnen stukken”, stelt Beydals hem gerust. „Dus de azijnpissende punkbejaarden waren we toen al kwijtgeraakt.”

Maar een nieuwe identiteit vinden was een worsteling, geven de bandleden toe. Daarom besloten ze de hulp in te roepen van de Haagse undergroundheld Guy Tavares, platenbaas van de labels Motorwolf (scheurgitaren) en Bunker Records (techno).

Truijens: „We zeiden: ‘Hier heb je onze ziel. Ga er met de zweep overheen.’”

Duijnhouwer: „Hij heeft ons in zijn bunker opgesloten, drie dagen wakker gehouden, en take na take na take uitgescholden. Hij zou ook net als producer Phil Spector een gun op zijn mengtafel hebben liggen.”

Truijens: „Die hebben we niet gezien, kennelijk speelden we goed genoeg.”

Duijnhouwer: „Maar hij heeft wel de funk erin gebracht: meer Sly & the Family Stone, minder Black Flag.”

Truijens: „Bij Guy is de band verwekt. Maar op Roadburn zijn we geboren.” Want met het in de Haagse bunker opgenomen singeltje versierde de band een plek op het Tilburgse festival der zware gitaren. En na een stomende show werden ze daar prompt getekend door het Amerikaanse label Tee Pee Records. Na nóg een keer Roadburn, het Franse Hellfest en Europese tours met bands als Ghost en Kadavar vertrekt de band eind deze maand voor een tournee door Amerika. Hoogtepunt: de driedaagse psychedelische bedevaart Psycho Las Vegas. Truijens: „Alice Cooper en Blue Öyster Cult spelen daar ook.”

Duijnhouwer: „Toen we de poster kregen, waren we teleurgesteld. We stonden er niet op!”

Truijens: „Totdat we goed keken: we stonden niet tussen de kleine lettertjes, maar een afdeling hoger.”

Maar vrijdag wacht eerst nog het festival dat ze zelf, samen met hun bloedbroeders van het Achterhoekse scheurcombo Shaking Godspeed, organiseren. Voor Last Night On Earth schreven de twee bands samen een ‘manifest voor de scherpe randjes’. Het is een woedend j’accuse over de „genadeloos verstikkende wurggreep van de muziekbourgeoisie” die met haar „betutteling” van „vroege curfews” en „veiligheid-voorop-mentaliteit” veel „van karakter en historie bulkende zalen” verruilt voor een „betonnen sfeerspons” waarin bands gelden „als snel voorafje” ten faveure van de „dertien-in-een-dozijn dj-avond voor Jan Modaal en z’n kornuiten”. Het gevaar moet terug, betogen de bands: „Breek uit de verlammende klem: maak rock-’n-roll het epicentrum van de nacht.”

Truijens: „We blazen misschien hoog van de toren, maar het is echt gemeend. Oeds en ik woonden vroeger in een kraakpand. Wij zijn gevormd door de vrijheid in die scene.”

Duijnhouwer: „De nieuwe generatie kent die wilde plekken alleen nog van horen zeggen. Voor hen is een rockshow een ‘uitvoering’. En om half elf word je alweer uit dat betonblok gebonjourd omdat er nog een 90’s-feest moet worden gehouden. Dat is niet waar rock-’n-roll over gaat.” Truijens: „Daarom begint de eerste band bij ons ook pas om middernacht.”

Beydals: „We gaan dit door heel Nederland doen en hebben al verschillende rafelige plekken op het oog.”

De Marktkantine wordt bij een laatste inspectie door de bandleden grijnzend goedgekeurd. „We zijn even aan het klussen”, zegt de eigenaar als hij de deur opent voor de bandleden. „Want het balkon komt langzaam naar beneden.”

Black Magick Boogieland is verschenen bij Tee Pee Records. Last Night On Earth, met Death Alley, Shaking Godspeed, Peter Pan Speedrock, Last Rites Orchestra en Zzz. 12 aug in de Marktkantine, Amsterdam. Aanvang 23:00 uur.