‘De tranen komen echt wel, later’

Judo

Wie in het hoofd van Kim Polling, vooraf favoriete voor goud, wilde kijken na haar snelle verlies, had genoeg aan haar reactie.

Kim Polling verloor in haar eerste partij van de latere olympisch kampioen. „Ik kan mezelf niets verwijten.”Foto Robin Utrecht/ANP

Judoka Kim Polling is een afwijkende sportvrouw, en dat is ze. Maar zo ongewoon dat ze na haar uitschakeling op de Spelen nog net niet lachend haar partij analyseert, dat maak je zelden mee.

Polling, de nummer één van de wereldranglijst, die de eerste ronde was vrijgeloot, verspeelde haar kans op goud in de klasse tot 70 kilo door een nederlaag tegen de sterke Japanse Haruka Tachimoto, die later olympisch kampioen zou worden. Ze werd op kwaliteit geklopt met een golden score in de verlenging, dat wel; Tachimoto behoort, evenals Polling, tot de buitencategorie in haar klasse. Haar coach Maarten Arens riep gefrustreerd uit: „Dit had de finale kunnen zijn.”

Eigenlijk bedoelde Arens dat het de finale had móéten zijn, maar zo’n uitspraak vond hij te aanmatigend. „Maar wat een pot, zeg. Ik vond overigens wel dat die Japanse ten onrechte een yuko kreeg. Kim landde op haar buik. Dit is zuur, hoor. Anderzijds maakt ze het niet af, klaar.”

De reden dat Polling in haar eerste partij een grote concurrente trof heeft te maken met de wereldranking. Tachimoto heeft zich nauwelijks op grandslamtoernooien laten zien, waardoor ze niet tot de top-acht van de wereldranking behoort en buiten de acht geplaatste judoka’s op de Olympische Spelen viel.

Van haar ongelukkige loting maakte Polling niet echt een punt. Zoals ze zelfs over haar nederlaag geen gefrustreerd verhaal ophing. Omdat ze een bijzondere, afwijkende judoka is, die heel anders denkt en voelt dan de gemiddelde topsporter.

Pollings wapen is een tegenstander snel optillen en als een baal stro tegen de grond smijten: ippon, afgelopen. Ze judoot zelden een partij op tijd uit. Maar Polling is ook een hyperactief en hypergevoelig mens, die heel sterk in structuren denkt. Heeft met haar ADHD te maken.

Rationeel denken en handelen is moeilijk voor haar. Ze is een volledig intuïtieve sportvrouw, die ook nog eens rusteloos en impulsief is. Om Pollings gedachten een beetje te kunnen volgen, lees flarden van haar letterlijke, ontwapenende, maar vooral chaotische reactie op haar teleurstellende olympische debuut.

„Ik ben erg blij. Nou ja, blij. Ik kan best goed tegen haar judoën, dat kon je ook zien. Ik scoorde met een schouderworp en dat had ik niet verwacht. Scoren oké, maar niet met die worp. Ik kwam er daarna niet meer in. Ik denk dat ik ben geschrokken van die schouderworp en een verwurging eroverheen. Die zat echt goed, dat voelde ik. Dit ga ik winnen, dacht ik toen.

„Ik keek toen naar de klok en zag nog drieënhalve minuut. Uitjudoën dan maar. Ik weet niet eens hoe snel ze daarna terugscoorde. Ik voelde die worp aankomen, maar ik reageerde te traag. Oké, kan gebeuren, maar ik ga gewoon verder. Ik dacht alleen maar: doorgaan, doorgaan, doorgaan. Normaal kan ik makkelijk ‘gooien’, maar nu niet. ”

„De teleurstelling komt later. Ik voelde me echt goed vandaag. Ik heb niet gedacht aan Olympische Spelen. Ik moest gewoon vier partijen judoën. Tranen komen echt wel, later. Ook als ik mijn ouders zie.”