De Typhoon van Quick

Illustratie Daan Brand

Toen Rini van Trigt in 1972 als 7-jarig jochie zijn eerste voetbalschoentjes kreeg, waren die van Quick. En toen hij met NSVV drie keer kampioen van Nederland werd in de hoofdklasse van de amateurs, droeg hij nog steeds Quick. „Ik heb een emotionele band met het merk”, zegt hij. „Er zit zo veel puurheid in, zo veel liefde, zo veel lading. De geur van dat eerste paar herinner ik me nog steeds.”

In 1992 ging Quick failliet; het degelijke merk was te lang in het dure Nederland blijven produceren en had het, ook bij professionals, afgelegd tegen de grote sportnamen, die bovendien veel lichtere, soepeler en hippere voetbalschoenen maakten.

Maar Van Trigt, die inmiddels werkte als bemiddelaar tussen sportmerken en fabrikanten in het Verre Oosten, zag een tweede kans voor het merk. Sportschoenen waren naar zijn smaak veel te futuristisch geworden, „met te veel toeters en bellen”, en hij zag mogelijkheden voor „simpele modellen van echt leer” als die van zijn geliefde Quick.

In 2001 kochten hij en zakenpartner Ferenc van der Vlies de naam van de familie Jansen, die het merk in 1905 was begonnen, en nog in datzelfde jaar kwam het nieuwe Quick met de eerste modellen, alle variaties op modellen uit het jubileumjaar 1965: de Smash, de Sprint en de Typhoon. Die laatste was meteen het succesvolst: helemaal de klassieke voetbalschoen van boven, aan de zool korte rubber noppen die verwijzen naar de originele voetbalnoppen. Tot een paar jaar geleden was hij ook even in damesmaten verkrijgbaar, inmiddels is-ie er alleen voor mannen.

De Typhoon is twee keer een hype geweest, zegt Van Trigt. In het begin van het millennium, en nog een keer rond 2009. Toen verkocht hij wel 250.000 tot 300.000 paar schoenen per jaar, met name in Nederland, buiten de grote steden. Het grootste deel daarvan waren Typhoons.

Quick heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een compleet lifestylemerk, met casual schoenen en vrijetijdskleding. Bovendien kleedt het de voetbalclubs De Graafschap, Cambuur en Excelsior, minus de schoenen.

De retrosneaker doet het op het moment minder goed. Maar Van Trigt ziet er nog steeds brood in. Hij is van plan meer „oude, herkenbare” schoenen uit te gaan brengen en een internationaal succes van Quick te maken. „Ik zie mezelf als een vaandeldrager van het merk”, zegt hij. „Ik moet het koesteren en gezond houden.”

Dit is een voorpublicatie uit De Nederlandse mode in 100 kledingstukken, dat op 5 oktober verschijnt bij uitgeverij De Geus.