Polling verspeelde haar kans op goud: ‘Ik kan mezelf niets verwijten’

Rio de Janeiro Judoka Kim Polling is een afwijkende sportvrouw. Maar zo ongewoon dat ze na haar uitschakeling op de Spelen nog net niet lachend haar partij analyseert, dat maak je zelden mee.

Kim Polling tijdens haar partij tegen Haruka Tachimoto tijdens het judo op de Olympische Spelen in Rio. Robin Utrecht/ANP

Polling, de nummer één van de wereldranglijst, die de eerste ronde was vrijgeloot, verspeelde haar kans op goud in de klasse tot 70 kilo door een nederlaag tegen de sterke Japanse Haruka Tachimoto, die later olympisch kampioen zou worden. Ze werd op kwaliteit geklopt met een golden score in de verlenging, dat wel; Tachimoto behoort, evenals Polling, tot de buitencategorie in haar klasse. Waarna haar coach Maarten Arens gefrustreerd uitriep: „Dit had de finale kunnen zijn.”

Eigenlijk bedoelde Arens dat het de finale had móeten zijn, maar zo’n uitspraak vond hij te aanmatigend. „Maar wat een pot, zeg. Ik vond overigens wel dat die Japanse ten onrechte een yuko kreeg. Kim landde op haar buik. Dit is zuur, hoor. Anderzijds maakt ze het niet af, klaar.”

De reden dat Polling in haar eerste partij een grote concurrente trof, heeft te maken met de wereldranking. Tachimoto heeft zich nauwelijks op grandslamtoernooien laten zien, waardoor ze niet tot de top acht van de wereldranking behoort en buiten de acht geplaatste judoka’s op de Olympische Spelen viel.

Van haar ongelukkige loting maakte Polling niet echt een punt. Zoals ze zelfs over haar nederlaag geen gefrustreerd verhaal ophing. Omdat ze een bijzondere, afwijkende judoka is, die heel anders denkt en voelt dan de gemiddelde topsporter.

Wapen

Pollings wapen is een tegenstander snel optillen en als een baal stro tegen de grond te smijten: ippon, afgelopen. Ze judoot zelden een partij op tijd uit. Maar Polling is ook een hyperactief en hypergevoelig mens, die heel sterk in structuren denkt. Heeft met haar ADHD te maken.

Rationeel denken en handelen is moeilijk voor haar. Ze is een volledig intuïtieve sportvrouw, die ook nog eens rusteloos en impulsief is. Om Pollings gedachten een beetje te kunnen volgen, lees haar letterlijke, onbewerkte, ontwapenende, maar vooral chaotische reactie op haar teleurstellende olympische debuut.

Ik denk dat ik ben geschrokken van die schouderworp en een verwurging eroverheen. Die zat echt goed, dat voelde ik. Dit ga ik winnen, dacht ik toen.

„Ik ben erg blij. Nou ja, blij. Ik kan best goed tegen haar judoën, dat kon je ook zien. Ik scoorde met een schouderworp en dat had ik niet verwacht. Scoren oké, maar niet met die worp. Ik kwam er daarna niet meer in. Ik denk dat ik ben geschrokken van die schouderworp en een verwurging eroverheen. Die zat echt goed, dat voelde ik. Dit ga ik winnen, dacht ik toen.

Maar dat lukte niet. Ik kwam er niet meer doorheen. Ja, ik weet het niet. Ik reageerde daarna elke keer te sloom. Op het allerlaatst scoorde ze wel. Ik voelde die worp aankomen, maar ik weet niet, ik reageerde te traag. Ik denk dat ik te veel was geschrokken van mijn eerste schouderworp. Ja, ik heb haar wakker geschud. Maar mezelf juist niet. Ik, had écht niet verwacht dat ik met die schouderworp zou scoren, echt niet.

Ik keek toen naar de klok en zag nog drieënhalve minuut. Kut, uitjudoën dan maar. Ik weet niet eens hoe snel ze daarna terug scoorde. Oké, kan gebeuren, maar ik ga gewoon verder. Ik had daarna niet het gevoel dat ze me ging gooien. Maar ook niet dat ik haar zou gooien. Ik dacht alleen maar: doorgaan, doorgaan, doorgaan.

Schouderworp

Ik denk dat ik een van de zwaarste lotingen heb getroffen, terwijl ik eerst best blij met haar was. Ik had een lijstje met tegenstanders die ik liever niet zou loten, die van China en Congo, Ik was eigenlijk best blij met haar. Ik kan best goed tegen haar judoën. Die eerste halve minuut was ik goed, maar daarna traag, te traag. Ik denk dat ik geschrokken ben van mijn schouderworp.

Ik zat er niet lekker meer in. Had niet verwacht dat ik zou scoren. Ik had met alle scenario’s rekening gehouden, behalve met deze. Daarna was er nog tijd genoeg. Ik zei: ‘Kim, herpak jezelf’. Maar dat lukte gewoon niet. Toen gisteravond hoorde dat ik tegen Japan moest, dacht ik: dat is kut voor haar. Ze zal wel druk voelen om olympisch kampioen te worden.

Ik kan mezelf niets verwijten, dat geeft een hartstikke fijn gevoel.

De teleurstelling komt later. Ik voelde me echt goed vandaag. Ik heb niet gedacht aan Olympische Spelen. Ik weet dat ik op de Spelen sta, maar zo denk ik niet. Ik moest gewoon vier partijen judoën. Ik denk later, als ik iedereen zie judoën, dat het echt tot me doordringt. Tranen komen echt wel, later. Ook als ik mijn ouders zie.

Ik kan mezelf niets verwijten, heb alles goed gedaan. Het ging zo goed de afgelopen week. En ook vandaag voelde ik me hartstikke goed, Ik kan mezelf niets verwijten, dat geeft een hartstikke fijn gevoel. Vorig jaar in Parijs verloor ik van haar, en dat was zó slordig. Maar nu niet. Ik kon mezelf niet goed herpakken. Ik denk dat het daardoor komt.

Japanners kunnen echt goed judoën, hoor. Ik kwam er niet doorheen. Normaal kan ik makkelijk ‘gooien’, maar nu niet. Ze kan goed judoën hoor. Ik weet niet of ze olympisch kampioen wordt, maar ik kwam er niet doorheen. ‘T is kut, ja.”