Potentieel moordwapen

Er zijn van die dagen dat Nicolette Hagens het moeilijk heeft. Zoals vorige maand, toen het broeierig warm was en haar zoon Daan (9) in zijn zwembroek door de tuin rende. „Dan zie ik de littekens op zijn rug en denk: ‘Oh God, jochie toch’.”

Ik belde Nicolette in de week dat vechthonden negatief in het nieuws kwamen. Een Syrisch meisje werd verminkt door een pitbull in een Amsterdamse binnentuin. Kort daarna werden drie mensen door een pitbull gebeten tijdens een dorpsfeest in Santpoort. Een agent schoot de hond dood.

Is het Nicolette ook opgevallen dat in de berichtgeving vooral experts aan het woord komen? De verhalen draaien om protocollen en cijfers, maar de persoonlijke beleving van slachtoffers blijft onderbelicht.

Nicolette is het met me eens. Ze vertelt dat zij onlangs zélf de Barneveldse Krant belde om te vragen of er interesse was voor een verhaal over Daan. „We hebben het tenslotte wel over een jongen die aan de dood is ontsnapt.”

We zitten in haar tuin in het dorpje Stroe. Ik vertel dat ik tijdens het uitlaten van mijn honden een verrekijker meeneem. „Aan het strand wemelt het de laatste tijd van de vechthonden”, zeg ik. „In plaats van vogels te spotten, tuur ik naar pitbulls en rottweilers. Zie ik er een lopen, dan ga ik een duintje om.”

„Gepaste angst”, zegt Nicolette over mijn duikgedrag. Want een vechthond kan nóg zo lief en goed getraind zijn, het blijft wel een potentieel moordwapen.

We lopen naar een grastalud langs de A1. De plek waar Daan vorig jaar speelde met een vriendje toen hij werd besprongen door een rottweiler. „Ik had Daan nog wat instructies meegegeven”, zegt Nicolette. „Niet over het spoor lopen en tussendoor thuis wat drinken.”

Maar op de hond had zij niet gerekend. Het beest was door een openstaand hek van een nabijgelegen huis naar het talud gerend en had Daan bij zijn enkel de greppel in getrokken. „Roep mijn moeder”, schreeuwde Daan tegen zijn vriend.

Toen Nicolette aankwam zag ze haar zoon onder een hond in de greppel liggen. Naast hen lag een vrouw – de eigenaar – in gevecht met een tweede hond. Ze gebaarde naar haar huis: snel, ik houd hem niet meer! Nicolette: „ Ze was bang dat Daan door twéé honden zou worden verscheurd.”

Toen Daan door de echtgenoot van de vrouw werd bevrijd, zat hij onder het bloed. Zijn armen, schouders, benen en gezicht: overal zaten wonden. Zeven dagen heeft hij in het ziekenhuis gelegen. Hij is 54 keer gehecht.

Als ik Daan vraag of hij weer de oude is, knikt hij van ja en schudt hij van nee. Zijn moeder zegt dat hij veel baat heeft gehad bij EMDR, een therapie voor mensen met een posttraumatische-stressstoornis. En van Hugo, de labradorpuppy die zij enkele maanden geleden in huis nam „voor de verwerking.”

In het begin ging Daan op de tafel zitten, zó bang was hij te worden gebeten. „Maar nu geeft Hugo zelfs likjes op mijn litteken”, zegt Daan, terwijl hij op zijn enkel wijst.

En de vechthonden? Die kregen kort na het bijtincident een spuitje. „Dat gebaar heeft ons erg geholpen”, zegt Nicolette. „Net als het aanbod van hun eigenaren om tijdens de vakantie op Hugo passen.”

Het kan verkeren.

Frits Abrahams hervat zijn rubriek eind augustus.