Jonge Bibeb

Ik werd geïnterviewd door een studente journalistiek. Het was voor haar afstudeerwerkstuk. Ze was wat ouwelijk voor haar leeftijd, Ischa Meijer en Bibeb waren haar grote voorbeelden. Ze trapte af met de vraag wat ik tegen hem zou zeggen als mijn vader onverwachts het café waar we zaten binnen zou lopen.

„Mijn vader is dood”, zei ik.

„Ja, dat weet ik”, zei de jonge Bibeb, die door de telefoon veel aardiger was dan in het echt. „Daarom vraag ik het juist. Wat zou je zeggen?”

Ik antwoordde dat ik ‘hallo’ zou zeggen en dat mijn vader, hem kennende, ook ‘hallo’ zou zeggen.

Daarna zou hij voorzichtig informeren wanneer het interview voorbij was, en tot het zover was zou hij wachten aan een ander tafeltje. Hij was er de man niet naar om zijn gevoelens te delen in het bijzijn van een studente journalistiek met ambities.

En al helemaal niet als hij onverwachts was opgestaan uit de dood.

Toen het interview voorbij was – ze behandelde in een half uur ook nog mijn vriendin, de verhouding met mijn gehandicapte broer en vroeg zich af of ik euthanasie op mijn moeder zou plegen als die nog verder zou aftakelen – kreeg ik van haar een reep chocola voor de moeite.

Melkchocolade met hazelnoot van Verkade.

Mijn vader rookte niet, was na een glas alcohol al aangeschoten, maar van chocola van Verkade bleef hij eten.

Zijn laatste reep was niet ongezien voorbij gegaan, die zat aan zijn been gekleefd toen ze hem uit zijn sterfbed tilden.

Ik belde mijn moeder met de vraag wat voor een reep dat was geweest.

„Melkchocolade van Verkade”, zei ze. „Zonder nootjes.”

Daarna sloeg ze vele zijwegen in.

Ze had zich aangesloten bij een actiegroep van meneer Beumer die tegen het aanleggen van een tunnel onder het spoor was, ze at al drie dagen boontjes omdat ze er daar per ongeluk veel te veel van had gekocht op de markt, de poes waarop ze van mijn zus moest passen was in de schoorsteenpijp geglipt en ze hoorde de hele tijd een hoge pieptoon die het kijken naar de Olympische Spelen totaal verziekte.

„Melkchocolade van Verkade zonder nootjes dus”, zei ze voordat ze ophing. „Ik heb het daarna nooit meer gekocht want het vlekt enorm.”

Toch prettig om te weten.