Gelovige nerd

peterwinnen0

In het olympisch dorp van de zo goed als failliete stad Rio de Janeiro ligt Tom Dumoulin op zijn bed. Hij mediteert. Niet dat de financiële positie van Rio hem iets interesseert. Tom is pragmaticus genoeg om te beseffen dat wie de Olympiade binnenhaalt ook een offer brengt. Hij is uitsluitend bezig met de individuele tijdrit van morgen.

Op twee hangertjes hangen twee tijdritpakken. Het ene, met een bepaalde merknaam erop, is hij verplicht te dragen als afgevaardigde van de nationale selectie. Het andere is hij verplicht te dragen omdat hij nu eenmaal een technologische nerd is. Op het eerste oog zien beide tijdritpakken er identiek uit. Maar op een ervan is de merknaam vals. Tom heeft het moeilijk: welk pak past hem het best?

De meditatie spitst zich toe op een vraag: wie hoor ik eigenlijk toe? De natie en zijn sportbonden, of toch de actuele werkgever Giant-Alpecin? Diep in zijn hart weet Tom dat hij alleen zichzelf toebehoort, maar in de praktijk van alledag is hij van anderen.

Hij denkt aan het contract – samenwerkingsverband is een nettere naam – dat zijn werkgever afsloot met de TU Delft. Een gouden contract. In het tijdritpak dat speciaal voor hem ontwikkeld was om in de Tour te schitteren – het pak deed werkelijk goed werk – zaten uren, dagen, maanden aan wetenschappelijke toewijding. De winst zat hem in honderdsten van een seconde per hectometer, maar tussen de oren betaalt zich dat uit in een onmeetbaar veelvoud. Je bent een gelovige nerd of je bent het niet.

Ze hadden hem helemaal opgemeten in Delft. Ze hadden hem met honderden camera’s in tijdrithouding gefotografeerd. Ze hadden hem op ware grote 3D-geprint en met zijn plastic equivalent waren ze de windtunnel ingegaan. De paspop hadden ze aangekleed met tijdritpakken geweven uit uiteenlopende stoffen. Het beste tijdritpak ter wereld was uit de computer gerold. Hij hoefde er niet eens lijfelijk bij aanwezig te zijn.

Op zijn bedje kijkt Tom naar de twee tijdritpakken op de hangertjes. Hij betast zijn gescheurde spaakbeen nog eens, dat wil zeggen, hij betast de op maat gemaakte spalk die is aangelegd. Wat een lullige en onnodige val was het ook in de Tour. In de Tour zou hij zijn vorm aanslijpen tot levensgevaarlijk – wat hij toch al was. Wielerkenners en niet-wielerkenners verwijten hem zijn val. Met die aberraties kan Tom leven.

Hoewel hij niet van middagdutjes houdt raakt Tom in een halfslaap. Hij droomt over 3D-geprinte spaakbenen die bij een Bovag-garage met garantie worden geïmplanteerd. Even later wordt het nog gekker: hij droomt dat zijn bij de TU Delft 3D-geprinte equivalent zonder hemzelf oerendhard van start gaat in de tijdrit. Maar terwijl hij droomt beseft Tom dat die technieken voor later zijn.