Bitterzoete Allen met schitterend camerawerk

Café Society is een bitterzoete film die dieper gaat dan op het eerste gezicht lijkt ****.

Jesse Eisenberg en Blake Lively

Het is weer tijd voor de jaarlijkse Woody Allen, en om met de deur in huis te vallen: het schijnbaar lichtvoetige Café Society is geen meesterwerk maar wel een plezierige en verrassend melancholieke film.

Het verhaal speelt zich midden jaren dertig af in New York en Los Angeles. De personages worden door een verteller, Allen zelf, geïntroduceerd en toegelicht. Het draait om Bobby, een jonge New Yorker, die door zijn ouders naar zijn oom in LA wordt gestuurd. Oom Phil vertegenwoordigt Hollywoodtalent en probeert voor zijn cliënten lucratieve deals te sluiten. Als Bobby voor hem gaat werken, wordt hij verliefd op Vonnie, de assistente van zijn oom. Ondertussen raakt Bobby’s broer betrokken bij de New Yorkse onderwereld. Allen trekt een interessante parallel tussen deze werelden: beide draaien om geld, status en invloed en zitten vol tot de verbeelding sprekende glamour.

De verhouding tussen Bobby en Vonnie vormt het hart van Café Society. Zoals wel vaker bij Allen leidt (geïdealiseerde) liefde uiteindelijk niet tot geluk. De liefde raakt onderweg gecorrumpeerd, net zoals broer Ben, wiens gangsterdom steeds verwerpelijker gedrag oplevert. Dit maakt van Café Society, dat een paar memorabele oneliners bevat, een bitterzoete film die dieper gaat dan op het eerste gezicht lijkt.

Wat Café Society, dat vol zit met verwijzingen naar Allens oeuvre, echt bovengemiddeld maakt is het schitterende camerawerk van oudgediende Vittorio Storaro (Il Conformista, Apocalypse Now, The Last Emperor). Hij contrasteert het ontkleurde palet van New York met de zonnige kleurenpracht van Los Angeles, en laat deze twee verschillende werelden later nader tot elkaar komen. Ook zit de film vol prachtige beelden, zoals een shot dat de twee geliefden in silhouet toont als ze zich in elkaar verliezen tijdens een barbezoekje. Binnen het shot verandert subtiel de belichting, een effect dat tevens de veranderlijkheid van liefde onderstreept.