Hij begrijpt zijn maatje niet altijd

Beachvolleybal

Reinder Nummerdor is bezig aan zijn vijfde Spelen. Zijn karakter botst met partner Christiaan Varenhorst.

Reinder Nummerdor speelt, traint, vliegt en deelt tijdens toernooien een hotelkamer met zijn beachvolleybalpartner Christiaan Varenhorst. Maar daar houden de overeenkomsten wel mee op. Hun volleybalrelatie is een sportief verstandshuwelijk. Ze passen als spelers perfect bij elkaar, niet als mensen.

Eigenlijk is het een rare situatie, erkent Nummerdor, de 39-jarige routinier die in Rio de Janeiro aan zijn vijfde opeenvolgende Olympische Spelen is begonnen. Met botsende karakters toch succesvol zijn. Als beachvolleybalduo met Varenhorst (26) won hij grandslamstoernooien, werd hij vorig jaar tweede op het WK in Nederland en wil hij in Rio de Janeiro olympisch kampioen worden. Een gouden koppel, zou je zeggen. Op het veld, niet daarbuiten.

De muur tussen beiden is al minder hoog dan in het begin van hun samenwerking. Met dank aan een mentale coach die de beachvolleyballers nauwgezet begeleidt. Ze voeren intensieve gesprekken en ter verbetering van de communicatie worden time-outs opgenomen en geanalyseerd. Die aanpak heeft al veel obstakels weggenomen, maar de samenwerking in het zand verloopt bij vlagen nog steeds moeizaam.

„We begrijpen elkaar soms helemaal niet”, zegt Nummerdor. „Dat heeft met onze karakterologische verschillen te maken. Daardoor gaat het vaak mis in de communicatie. Ik kan soms dingen zeggen die hij anders opvat dan ik bedoel. Ik moet vooral heel duidelijk zijn. Hij is op zijn beurt kortaf en ik begrijp niet altijd wat hij zegt. Maar qua type spelers vullen we elkaar perfect aan. Christiaan is een grote sterke specialist in de blokkering, mijn kracht ligt in het achterveld, als verdediger.”

Puzzelboekje

De botsende karakters komen volgens Nummerdor het sterkst tot uiting buiten het veld. Nummerdor wil zich onderweg op z’n tijd ontspannen, Varenhorst prefereert gamen op zijn telefoon, een activiteit waar de oudste van de twee niets mee heeft. Nummerdor: „Dan hoor ik soms termen waar ik helemaal niets van begrijp. Ik pak dan mijn puzzelboekje, een bezigheid waarmee we in de tijd van het nationale team tijdens de lange vluchten altijd druk waren. Op die momenten blijkt hoe groot de generatiekloof is.”

Nummerdor draait er niet om heen. Hij voelt zich in sportieve zin thuis bij Varenhorst, maar reizen met zijn vorige partner Richard Schuil was gezelliger. Maar zij kenden elkaar dan ook langdurig van de nationale zaalploeg, waarmee Nummerdor ook twee keer aan de Olympische Spelen heeft deelgenomen. Anderzijds wordt er nu professioneler gewerkt. „Met Richard ging alles vanzelf. Of er werd minder uitgesproken, dat kan ook. We accepteerden meer van elkaar, vooral op basis van wederzijds respect. Met Richard dronk ik onderweg weleens een biertje. Dat doe ik nu niet meer. In dat opzicht laat ik meer voor mijn sport dan ooit. Of me dat ook beter heeft gemaakt? Ja, dat vind ik wel. Vooral mijn service is verbeterd, daar haal ik meer rendement uit.”

Net-niet-prestaties

De lange olympische geschiedenis van Nummerdor kenmerkt zich door net-niet-prestaties, iets wat de gedreven volleyballer behoorlijk frustreert. Het begon in 1996 toen hij als een van de laatste spelers afviel voor de ploeg die historie zou schrijven met een gouden medaille. Maar het missen van die plak is nog niet eens zijn grootste teleurstelling. „Omdat ik waarschijnlijk geen punt zou hebben gespeeld. En ik wil wel mijn inbreng hebben. Dan heeft die zilveren medaille vorig jaar op het WK voor mij meer waarde.”

De verbittering zit ’m meer in de uitschakeling in de kwartfinales van het beachtoernooi op de Olympische Spelen van 2008 in Beijing en vier jaar later in de verloren wedstrijd om de bronzen medaille in Londen. Nummerdor is erop gebrand om in Rio de Janeiro een medaille te winnen. Daar moest veel voor wijken. Zijn afwezigheid thuis doet extra pijn sinds hij vorige maand vader van een dochter is geworden. Dat gevoel verdwijnt niet, zelfs niet als hij een foto krijgt toegestuurd met de baby in een rompertje met olympische ringen en de aanmoediging ‘hup papa’.

Zestien jaar na zijn olympisch debuut op de Spelen in Sydney wil Nummerdor met iets tastbaars afscheid nemen. Hoewel hij nog een slag om de arm houdt, stopt Nummerdor na deze Spelen. In Rio de Janeiro, in die prachtige arena op het beroemde strand van Copacabana wil hij die sportieve wond helen. Daar heeft hij de laatste jaren alles voor opzij gezet. Nog één keer de laatste krachten uit zijn tanige lijf persen. Aan de voorbereiding kan het niet liggen, „want we hebben kneiterhard getraind”.

De eerste stap naar een glanzend afscheid heeft Nummerdor zondag gezet. De openingswedstrijd werd vrij makkelijk met 2-0 (21-16 en 21-13) gewonnen van de Chilenen Marco en Esteban Grimalt. Het zand op de Copacabana voelde goed, zei Nummerdor. Niet van dat gestorte zand waar je diep in wegzakt, maar echt strandzand op een plek waar volleybal wordt geademd. Hij kan vanaf het veld weliswaar niets van de Copacabana zien, maar de betekenis van de ondergrond voelt hij sterk.