Drop bij de Etos

marcelroosmalen0
Een vriend kreeg een hartaanval in een vestiging van Etos, een drogisterijketen waar je volgens de filiaalmanager van onze kinderopvang geen babydoekjes van het huismerk moet kopen omdat die te nat en te geparfumeerd zijn. Maar voor een hartaanval is het een goede plek, het liep tenminste meteen in de gaten toen mijn vriend er in elkaar zakte.
Mijn moeder kreeg ooit een hartaanval met Kerstmis, achteraf dacht ze dat het kwam uit ergernis, omdat de met pruimen gevulde kalkoen maar niet goudbruin wilde worden. Toen ze weer aanspreekbaar was vroeg ze allereerst of de kalkoen had gesmaakt, alsof ze ons meteen duidelijk wilde maken dat deze ervaring haar niet ging veranderen.

Mijn vriend daarentegen gooide het roer om, en anders zijn vriendin wel. Chips werden radijsjes en er is daar sindsdien geen sigaret meer gerookt op het balkon.
Een week na de attack, hij liep tijdelijk met een kastje op de borst, waren ze op bezoek gegaan bij de man aan wie hij de rest van zijn leven te danken heeft doordat die in het gangpad van de Etos zo adequaat handelde. Het was voor hem de eerste keer dat hij een leven had gered.
„Als je kunt reanimeren, reanimeer je”, had hij gezegd, „ongeacht wie of wat er voor je voeten ligt”.

Het was dus de normaalste zaak van de wereld geweest, desalniettemin benadrukte hij graag zijn beslissende rol.
„Stel nou dat ik op die dag geen zin in drop had gehad, dan zou jij hier nu niet op de bank hebben gezeten met je bos bloemen.”
De man had zijn levensverhaal gedaan, waarvan de belangrijkste hoofdstukken gingen over een ex-vrouw, kinderen die hij niet meer zag en het huis dat hij met een restschuld van de hypotheekverstrekker had moeten verkopen. Mijn vriend had de bouvier geaaid, zijn vriendin was in het keukentje op zoek gegaan naar een vaas die er niet was. Bij het weggaan had de man gezegd dat het ook voor zijn zelfbeeld prettig was geweest dat hij juist die middag een Etos binnen was gelopen omdat hij zin in drop had gehad.

Lange tijd waren ze Facebookvrienden. Af en toe ontving mijn vriend een comment van de man, meestal om hem te herinneren aan de betrekkelijkheid van het leven.
„Lekker belangrijk allemaal.”
Toen mijn vriend pas geleden voor een bank ging werken werd hij ontvriend. De glans was er door deze carrièremove vanaf, we concludeerden voorzichtig dat de man spijt had dat hij bij de Etos drop had gekocht.