Schade aan wervelkolom voor Van Vleuten

Nederlandse wielrenster moet nog 24 uur op intensive care in ziekenhuis in Rio blijven.

Van Vleuten afgelopen week tijdens een persconferentie in het olympisch dorp. Foto ANP / Sander Koning

Uit onderzoek in het ziekenhuis in Rio is gebleken dat Annemiek van Vleuten, die hard ten val kwam bij de wegwedstrijd, een zware hersenschudding heeft opgelopen en drie scheurtjes in haar wervelkolom. Ze zal 24 uur op de intensive care blijven, zo meldt onze verslaggever Rob Schoof vanuit Rio.

De Nederlandse wielrenster was op weg naar een goud, toen ze ongeveer 10 kilometer voor het einde hard onderuit ging in een bocht. Haar land- en teamgenote Anna van der Breggen pakte vervolgens het goud. Van Vleuten twitterde vannacht vanuit het ziekenhuis dat het naar omstandigheden goed met haar gaat:

Twitter avatar AvVleuten Annemiek van Vleuten Thanks for all the messages! Congrats to @AnnavdBreggen! We were a super strong team today with @ellenvdijk and @marianne_vos.
Twitter avatar AvVleuten Annemiek van Vleuten I am now in the hospital with some injuries and fractures, but will be fine. Most of all super disappointed after best race of my career.

Van der Breggen zei na de wedstrijd tegen NRC dat ze het moeilijk vond blij te zijn met haar gouden medaille. De nieuwe olympisch kampioen was tijdens de koers zwaar onder de indruk geweest van de manier van rijden van Van Vleuten:

,,Annemiek reed zo ongelooflijk sterk, ze reed gewoon op kop. Dit was de wedstrijd van haar leven. Als ik bij haar had kunnen blijven op die klim, dan had ik dat gedaan.”

Lees ook: Schrik. Angst. Vreugde. Tranen, het verslag van de wegwedstrijd van onze redacteur Rob Schoof

Toen ze bij de afdaling haar ploeggenoot zag liggen schrok Van der Breggen enorm, zei ze:

,,Het zag er gewoon heel slecht uit. Ik dacht eigenlijk dat ze dood was. Niemand deed ook iets, daar. Weet je, het is de belangrijkste dag in je carrière. Ik heb hier lang naar toegeleefd, het hele seizoen alles voor gedaan, maar op het moment dat je dat ziet maakt het echt helemaal niks meer uit. Dan wil ik er alles voor opgeven. Wat maakt zo’n wedstrijd dan uit. Maar je kan er niks aan doen. Ik had veel moeite om überhaupt nog te blijven trappen. Maar uiteindelijk kom je er langzaam weer in. Direct na de finish vroeg ik ernaar bij de verzorger, maar die zei dat het wel oké was. Ik ben blij dat Annemiek bij is, en ze beweegt alles.”