‘Your secret, Aandrixmanno,’ bleef de commandant van de Azovs herhalen, terwijl ik door mijn vaste beulen onder handen werd genomen.

‘Give me the facts. Otherwise...’

Over de dertig miljoen dollar tipgeld, die hij naar eigen zeggen nodig had om oorlog te voeren tegen de Seps, hoorde ik hem niet meer. Het ging hem alleen nog om ‘the truth, Aandrixmanno’, zodat hij de Russische vijand in heel diens monsterachtigheid leerde kennen.

‘Al een beetje in de stemming, Artiom?’ vroeg hij met een vuil lachje aan een man van mijn leeftijd, die zichtbaar genietend bij het folteren zat toe te kijken. Bij eerdere martelingen was me wel eens een woordloze kreet ontsnapt, maar nu hield ik de kaken zo stijf op elkaar dat alleen de adem door mijn neus hoorbaar was en af en toe wat geborrel in de maagstreek.

‘Laat Artiom eens wat meer van hem zien,’ riep de commandant naar een van de folteraars. ‘In een hoerenkast mag je het vee ook vooraf keuren.’

De beul ging met zijn rug tegen de mijne staan, vouwde ruw mijn been dubbel en klemde het tussen zijn dijen, zoals een voerman bij zijn paard zou doen om het hoefijzer te inspecteren. Hij ontdeed mijn voet van schoen en sok. Zijn collega nam de andere voor zijn rekening. Samen rukten ze mijn boven- en onderbroek naar beneden, en dwongen me met schoppen eruit te stappen. Even dacht ik dat ze weer klemmen op mijn scrotum aan zouden brengen, voor elektroshocks ‘tegen de depressie’, maar ze wrikten mijn benen in spreidstand en klonken met kettingen een ijzeren staaf tussen mijn enkels vast. Ik legde mijn handen over mijn geslacht.

‘Weg die tengels,’ riep de commandant. ‘Nou, Artiom, kun je hier iets mee?’

‘Piece of fruitcake,’ giechelde Artiom. De beulen sleepten me naar het turntoestel, en ketenden mijn polsen aan een balk. Achter me geritsel, het gerinkel van een gesp.

‘Doe of je thuis bent, Artiom,’ zei de baas. ‘Nee, geen huismiddeltje. Vandaag een heel bijzondere lubricator. Hier...’ Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat hij Artiom een tube of flacon toestak. ‘Dit spul geeft een warm gevoel vanbinnen. Vraag maar aan mijn vrouw.’

‘Dan wel met condoom,’ zei Artiom. ‘Ik ken die troep. Ik hoef niet zo nodig in de fik.’

Het was koud in de kerker. De nieuwe beul, kennelijk gespecialiseerd in een ander soort foltering, streek met zijn gloeiende onderlijf langs het kippenvel dat mijn kleren verving. De twee idioten staken een sigaret op, en leunden rokend op de balk tegenover me. Na het verkeersongeluk had een arts mijn beschadigde prostaat van binnenuit onderzocht. Eigenlijk verschilden de geluiden bij het aantrekken van een latex handschoen nauwelijks van die bij het omschuiven van een condoom. Ik probeerde me zo lang mogelijk in een medische omgeving te wanen. Ook het koude slakkenspoor dat Artiom in mijn bilspleet aanbracht, kon nog als een doktershandeling worden uitgelegd – totdat hij een deel van de schrijnende inhoud van de tube (of flacon) in mijn endeldarm ledigde. Ik stond onmiddellijk in brand. Ik kreeg de neiging mijn bovenbenen tegen elkaar te persen als om een aanval van bloeddiarree te onderdrukken, zoals me bij eerdere marteling al was overkomen, maar nu werden mijn voeten uit elkaar gehouden door een stuk ijzer van misschien wel een meter lang. De twee tegenover me dronken de pijn van mijn gezicht, en grijnsden over de volle breedte van hun stompzinnige smoelen. Ze bliezen me hun sigarettenrook in de ogen.

‘Momentje, Artiom,’ riep de commandant. ‘Ik geef onze vriend nog een kans. Verwaarloos ondertussen je instrumentarium niet.’ En tot mij, in het Engels: ‘Vertel me je geheim, Aandrixmanno, en je bent... tot Artioms verdriet... van alles af.’

Omdat ik wist dat het hem prikkelde, antwoordde ik in mijn beste Russisch, met dank aan opa Ban. ‘Ik blijf bij mijn verklaring... het was de tsaar aller Russen die de Boeing neerhaalde.’

‘Duidelijk,’ hoonde de commandant. ‘Het hoerenjong heeft gewoon zin in een beurt. Artiom, geef hem wat hij zo hevig verlangt. Bezwaar als ik het film?’

‘Als mijn tronie er maar niet op komt,’ zei Artiom. Hij drukte zich opnieuw tegen me aan.

‘Het gaat me uitsluitend om het facie van je nieuwe liefje.’ Het blauwe licht van een smartphone vlamde op. ‘Je weet nooit hoe zo’n opname nog van pas kan komen.’

Alle reeds gepubliceerde afleveringen van het feuilleton zijn te vinden op nrc.nl/afth