In Urk word ik aangekeken op extravagante Gay Pride

Opinie Onze pleitbezorgers bepalen op de Gay Pride het beeld van de homo als schaars geklede losbol. Dat stereotype verhoogt juist de drempel om in conservatieve kring uit de kast te komen, betoogt de Urker homo Gerwin Wezelman.

AMSTERDAM - Feestelijk uitgedoste deelnemers varen door de Prinsengracht tijdens de Canal Parade van de Gay Pride. Foto ANP / Bas Czerwinski

Op zaterdag 23 juli vond de aftrap van de EuroPride plaats. Amsterdam was de afgelopen twee weken het decor van de Europese variant van de Amsterdam Gay Pride. Het jaarlijkse evenement heeft dit keer daarom een internationaler karakter.

Lucien Spee, directeur van de Amsterdam Gay Pride en verantwoordelijk voor de organisatie van de EuroPride, trapte het evenement af door aandacht te vragen voor de plekken in Europa waar lesbische vrouwen, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders, kortweg LHBT, niet vrij kunnen leven: „We moeten blijvend aandacht vragen voor mensenrechten in het algemeen en de acceptatie en gelijkheid van LHBT’ers in het bijzonder.”

Frank van Dalen, oud-voorzitter van het COC sloot zich hierbij aan. Er is in Nederland veel bereikt, maar het werk is nog niet af. „Denk aan sommige religieuze kringen en ouderen in zorginstellingen, waar homoseksualiteit niet geaccepteerd is”, zo stelde hij.

Als homo, afkomstig uit het orthodox-religieuze Urk, kan ik dat bevestigen. Nog niet overal kunnen homo’s zichzelf zijn. Ook niet in ons eigen, progressieve Nederland.

Onlangs nog werd een Urker jongen het huis uitgezet, omdat hij ervoor uitkwam homo te zijn. Nee, het werk is nog niet af. Maar alsjeblieft, zie de Gay Pride niet als emancipatoir middel.

Nederland loopt vooraan als het gaat om homoacceptatie. Als eerste land ter wereld stemden wij in met het homohuwelijk en in allerlei onderzoeken naar de emancipatie en acceptatie van LHBT’ers scoren we goed. De Pride mag wat dat betreft als trofee op het emancipatieproces worden gezien. In veel landen hebben deelnemers aan de Pride – als deze überhaupt toegestaan is – nog te maken met aanvallen uit religieuze, extreemrechtse of nationalistische hoek.

Wij mogen en moeten trots zijn op het feit dat de Gay Pride hier jaarlijks gehouden kan worden. Het is een toonbeeld van Nederlands progressiviteit.

Vooral in religieuze kringen blijft echter weerstand tegen homoseksualiteit bestaan. Het SCP berekende in 2014 dat in protestants-christelijke kringen (de PKN uitgezonderd) 58 procent van de mensen negatief is over homoseksualiteit. In islamitische groepen was dit 53 procent.

Van de eerste groep, die in Urk oververtegenwoordigd is, aanvaardt slechts een kwart de homoseksualiteit van een eigen kind. Zie hier de reden voor de uithuiszetting van de jonge homoseksuele Urker.

Deze laatste homovijandige bastions zullen niet worden afgebroken door de Gay Pride. Sterker nog, de Gay Pride is een obstakel in de emancipatie van homo’s die afkomstig zijn uit deze bastions. Eén van de eerste vragen die ik kreeg, toen ik ‘uit de kast kwam’, was: „wanneer ga je roze handtasjes dragen?” Soortgelijke vragen zijn nog steeds part of life. De negatieve stereotypering rond homoseksualiteit is in deze homovijandige kringen alomtegenwoordig.

De Gay Pride, het grootste homo-evenement in Nederland, is hierin beeldbepalend. Homoseksualiteit wordt al niet ‘normaal’ gevonden en onze pleitbezorgers bepalen op de Gay Pride het beeld: de homo is een extravagante losbol, schaars gekleed, uitgerust met enkele fetisjistische objecten en gehyperseksualiseerd. De Gay Pride verhoogt op die manier de drempel om uit de kast te durven komen. Juist in milieus waar homoacceptatie verre van gangbaar is. Juist voor homo’s die onze steun het hardst nodig hebben.

De Gay Pride is een feestje voor het reeds progressieve volksdeel. En terecht. Maar in orthodox-religieuze groepen houdt de Gay Pride homo’s in de kast. We moeten niet denken dat de Gay Pride ook maar een millimeter homovijandigheid zal wegnemen. Integendeel.

Wat zal dan wel meer homoacceptatie teweeg kunnen brengen in bijvoorbeeld Urk? Een lastige vraag waarop geen bevredigend antwoord te vinden is. Van buitenaf opleggen werkt namelijk niet, het proces moet van binnenuit plaatsvinden.

opiauteur Wezelman Gerwin

Vergelijk homoacceptatie eens met een druipsteengrot. Zulke grotten zijn adembenemend. Het meest fascinerende aan zulke grotten is nog wel het feit dat door het langzame en gestadige druppelen van het water uiteindelijk fascinerende stalactieten en stalagmieten ontstaan.

Die druppels zijn homo’s die met beide benen in de lokale, kritische gemeenschap staan en laten zien dat homo’s ook maar gewone mensen zijn. Zij hebben de ondankbare taak om de karikatuur van de homo uit te hollen. Druppel voor druppel. Nee, de Gay Pride helpt hen daar niet bij.

Gerwin Wezelman (24) is opgegroeid en woonachtig in Urk, een orthodox-christelijk dorp in de Biblebelt.