Bosch’ Adam en Eva gaan leven in dans

Theaterfestival

Het jaarlijkse festival biedt elf dagen lang theater, muziek, dans en installaties verspreid door de hele stad Den Bosch.

Dansers Leon Kupferschmid en Lucy M. May in ‘The Garden of Earthly Delights’. Foto Frederick Duchesne

Het blanke lichaam van de balletdanseres is bestrooid met hard oplichtend poeder. In zwemmende kruipbewegingen, eerder hoekig dan gestileerd, komt ze te voorschijn uit het schilderij De Tuin der Lusten van Jeroen Bosch. Na de entree van de eerste danseres stroomt de speelvloer vol figuren, die zowel man als vrouw zijn, langs elkaar glijdend, elkaar verrukt omhelzend. De Canadese choreografe Marie Chouinard en haar gezelschap brengen met de dansvoorstelling The Garden of Earthly Delights een ode aan het beroemde drieluik van Jeroen Bosch.

Sereen en vrij van aardse zwaarte

Zondag is het 500 jaar geleden dat Jeroen Bosch stierf. Met deze wervelende, dansante versie van het schilderij opent het Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Het is een gelukkige keuze. Het triptiek staat levensgroot tegen de achterwand. Ronde schermen, als een vergrootglas, halen picturale details naar voren die de dansers uitvoeren. Adam en Eva die zweven in een glazen bol. Een vrouw met lang blond haar die in de uitbeelding van het inferno, een trap beklimt en weer neervalt. Aan het slot het paradijs: sereen en vrij van aardse zwaarte zweven de dansers. Overtuigend laat Chouinard zien dat Bosch’ triptiek weleens de verstilde weergave zou kunnen zijn van een uitzinnig lustenfeest. Elders in de stad, bij de installatie Wolk van Lucas De Man en Pascal Leboucq, legt de bezoeker de weg af van het diepste donker naar stralend licht, van inferno naar hemel. Een meisjesstem verhaalt over de berg die ze ziet vanuit haar slaapkamer, en het is deze berg die we opgaan door een sneeuwbui, prachtig uitgebeeld als ritselend, ruisend zilverpapier.

Waait de geest van Bosch nog door deze installatie, anders is het met de voorstelling Mona door NTjong en Alexandra Broeder, geïnspireerd door de roman Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck. Het meisje Mona vertelt in een openhartige monoloog over haar verongelukte moeder en de nieuwe liefde van haar vader. De voorstelling wordt afwisselend gespeeld door twee 11-jarige meisjes van de Haagse jeugdtheaterschool Rabarber. In haar slaapkamer straalt een regenboog met het verlichte woord ‘Happy’. Mona lijkt onschuldig en een kind nog, maar op griezelige wijze doorziet ze alles. Ze noemt de nieuwe geliefde van haar vader ‘mama’. Maar de zachtheid van die naam markeert voor haar een grote tragiek. De intimiteit van Mona, juist dankzij de keuze voor jonge actrices, is verstikkend.