Maddins heruitvinding van filmgeschiedenis

Mensen vragen zich al sinds het begin van de filmgeschiedenis af wat een film betekent, zegt de Canadese filmmaker Guy Maddin in documentaire The 1000 Eyes of Dr. Maddin. Ze worden zelfs boos op de regisseur als ze iets niet meteen begrijpen, terwijl film zo’n enorm beeldend en muzikaal vermogen heeft, de mogelijkheid om z’n eigen droomlogica te volgen. Kortom: wees wat minder benepen, wil Maddin maar zeggen.

Maddin is in Nederland geen onbekende. Sinds het Filmfestival Rotterdam hem in 2003 tot Filmmaker in Focus uitriep, groeit het aantal liefhebbers van zijn werk. Het laat zich, zoals we nu ook weer in The Forbidden Room kunnen zien, het beste omschrijven als „heruitgevonden filmgeschiedenis”.

Beide films zijn nu te zien in het Previously Unreleased Programma van Eye dat de hele zomer onuitgebrachte pareltjes in de filmtheaters brengt en behoedt tegen de vergetelheid. Ook Maddin is geobsedeerd door het geheugen van de filmgeschiedenis. Of om precies te zijn: door de films die in de begindagen van de cinema verloren zijn gegaan.

Net als zijn eerdere werk wekt ook The Forbidden Room de indruk een compilatie van vervallen nitraatfilms te zijn, bijeengehouden door een geestige en met z’n 130 minuten ook enigszins zelfvoldane kettingreactie van verhaalelementen. Het begint met de bemanning van een onderzeeboot (hoe diep wil je in het onderbewuste duiken?) die een houthakker ontmoet die op zoek is naar een erfgename die door wolfsmensen is ontvoerd. Maddin en coregisseur Evan Johnson weten als geen ander hoe ze droomlogica zichtbaar en plausibel moeten maken.