Voor het milieu

X&Y

Franca Treur schrijft over gewone mensen, X&Y, in de marge van het wereldnieuws.

Illustratie Olivia Ettema

Na een gezellige vriendinnendag staan Judith en Wies op het station te wachten op een vertraagde trein. Beiden verlangen ernaar om thuis te zijn, Wies bij man en kinderen, Judith lekker in haar eigen appartement. Hoewel het verlangen om thuis te zijn bij allebei even groot is, denkt Wies dat ze tevredener is met de situatie. Het lange wachten op de trein maakt haar principiële keuze om geen auto te hebben, een daad die – zichtbaar – offers vraagt.

Bij het winkelen had ze zich al ingehouden, en toen ze sokken voor haar kinderen kocht, had ze die weer uit het plastic tasje gehaald, en het tasje had ze aan de verkoopster teruggegeven. Judith heeft ook geen auto, maar zij heeft ook nergens een auto voor nodig, zo dicht woont ze bij haar werk. Voor Wies en, toegegeven, vooral haar man, is het een bewuste afweging geweest met een uitkomst ten voordele van het milieu. Met twee kinderen is alles een beetje anders.

Dat Judith vanmiddag peperdure kleren heeft gekocht, waarin haar nog niet uitgezakte figuur prachtig uitkwam, vindt Wies nogal decadent. Maar ze heeft dat niet hardop gezegd, ze heeft gezegd dat die kleren haar geweldig staan, en voor deze grootmoedigheid staat ze zichzelf nu graag een moment van goedkeuring toe. Wel heeft ze zich hardop afgevraagd of die kleren niet door kinderhandjes zijn gemaakt. Wat ze eigenlijk bedoelde was, dat ze zich, vergeleken met haar vriendin, al best wel oud voelt, en dat haar in het leven veel wordt ontzegd.

Judith heeft bijvoorbeeld veel intieme relaties, en ze praat daarover alsof die intieme relaties behoorlijk opwindend zijn, en dat ze er niet aan moet denken om al die relaties door slechts eentje te vervangen. Wies beseft heel goed dat alleen mensen met een uiterlijk als Judith zo kunnen leven.

Een vliegtuig vliegt laag over, en Wies zegt dat die verboden zouden moeten worden. „Ik snap niet dat mensen met een schoon geweten in het vliegtuig kunnen stappen”, zegt ze, wetend dat Judith volgende week naar Ibiza vliegt. „Maar je hebt wel twee kinderen”, zegt Judith. Het duurt geen tien jaar meer en die twee vliegen overal naartoe. Ze zegt het niet, maar ze denkt daarnaast aan al het vlees dat die twee al kunnen verstouwen en aan de hoeveelheden pampers die ze in hun kleine levens al hebben verbruikt. Bergen vlees en bergen pampers ziet ze voor zich, ze wordt er bijna misselijk van. Er waait een Happy Mealbox over het perron. Wies en Judith bukken zich tegelijkertijd om hem op te rapen en in de prullenbak te proppen.