Tegen dreumesen is het goed pissen

Winnen, Peter 8-2013 013 b

Het was maar een klein berichtje. De Russische wielrenner Ilnur Zakarin zat al in het vliegtuig dat hem naar Rio zou brengen toen hij er kort voor vertrek uit werd gehaald. Ik probeerde me voor te stellen hoe zoiets in zijn werk gaat. Is het de dienstdoende steward die hem vriendelijk verzoekt uit te stappen, of zijn het niet als zodanig herkenbare politiemannen die hem onder zachte maar ferme dwang van zijn stoel tillen?

Ik dacht ook aan heel banale dingen: zou zijn bagage nog van boord zijn gehaald? Niks treuriger dan doelloos staan wachten op een luchthaven bij een bagagebelt met rondcirkelende koffers. Als eenzaamheid ergens een gezicht krijgt is het daar.

Goed, de jongeman die een fraaie bergrit won tijdens de laatste Tour is niet welkom in Rio. Machten groter dan hemzelf hadden het zo bepaald.

Nog maar kort geleden begon het. De Canadese advocaat Richard McLaren presenteerde de uitkomsten van een onderzoek dat hij in opdracht van het wereldantidopingagentschap WADA had verricht. Kort samengevat stond dit erin: in Rusland bestaat anno nu hetzelfde door de staat gestuurde dopingsysteem zoals het was voor het slechten van het IJzeren Gordijn. Het is een spannend rapport; het is het beste van wat fictie te bieden zou kunnen hebben. Een kant-en-klaarfilmscript.

McLaren deed een aanbeveling aan het Internationaal Olympisch Comité (IOC): ban Rusland uit Rio. Daar durfde het IOC niet aan. Het schoof de van hitte pruttelende brij door naar de internationale sportbonden, en uiteindelijk naar het internationale sporttribunaal CAS. Want, zo betoogde de huidige president van het IOC Thomas Bach, in dopingkwesties en sanctionering hoort opperste objectiviteit gewaarborgd te zijn. Waarmee hij meteen bekende dat het IOC niet tot opperste objectiviteit in staat is.

Bach kreeg hulp uit onverwachte hoek. Niemand minder dan Vladimir Poetin bemoeide zich met de kwestie. „De olympische beweging die de mensheid op een geweldige manier verenigt, vindt zichzelf wederom op de rand van de verdeling.”

Als ik aan Poetin denk, denk ik ook aan, bijvoorbeeld, Aleppo. Hoe de mensheid zich daar op een geweldige manier verenigt. Rio mag een sportfeest worden, maar de olympische idealen kunnen tegen de actualiteit van vandaag niet meer dan goedbedoelde en hoopvolle satire zijn.

Terug van het grote naar het kleine. Ilnur Zakarin werd dus uit het vliegtuig gehaald. Het Russisch olympisch comité had in grote wijsheid bepaald dat sporters met een aangetoond dopingverleden ’s lands eer niet kunnen verdedigen.

Inderdaad, de dreumes Zakarin liep zeven jaar geleden tegen de dopinglamp – hij was een snotneus van achttien, en zat een straf uit van twee jaar inactiviteit. Maar dat was ver voor het rapport van McLaren.

Zo gaat het meestal in de grote en de kleine politiek: tegen dreumesen is het goed pissen.