‘Hulk’ uit Holland is happy in LA

‘Journeyman’ Nigel de Jong gedijt in Amerikaans sportklimaat. Al wil hij voor Oranje wel op en neer vliegen: „Ik heb nooit bedankt.”

Foto Getty Images/Shaun Clark

Verlegen komt het jongetje op hem af. Een jaar of tien, voetbal onder de arm. De training is voorbij. Afspraken en handtekeningenjagers wachten op Nigel de Jong. Maar hij zet zijn spullen neer en gebaart: schiet maar. Het ventje blijkt een volleerd pingelaar te zijn. Minuten lang houden ze de bal hoog. Lachend gaan de Nederlandse prof en de jonge Amerikaanse fan op in het spel.

De Jong (31) is wat ze in de Verenigde Staten een journeyman noemen - een solide speler die zwerft. Van club naar club, land naar land. Maar wat de scène op het trainingsveld illustreert, is dat De Jong op zijn gemak is bij zijn nieuwe club, Los Angeles Galaxy. „Totally happy”, zoals hij zelf zegt; het Engels kruipt voortdurend heimelijk zijn Nederlands in.

Met vrouw en twee kinderen woont de international sinds begin dit jaar in de Californische stad. Als middenvelder staat hij in de basis van de Galaxy, de vijfvoudig Amerikaans kampioen. Voor het geld hoefde hij het niet te doen. De Jong verdient hier een schamele half miljoen dollar per jaar; zowel de salarissen als het spelniveau zijn nog altijd onvergelijkbaar met de Europese competities.

„Het is ver van huis”, zegt de voetballer in de catacombe van het stadion. Voor het eerst sinds zijn overstap van AC Milan naar Amerika wil hij praten. „Maar het complete plaatje is hier fantastisch. Zeker als je carrière hebt gemaakt in Europa, is het hier goed toeven.”

Anoniem naar de Starbucks

Hij houdt van basketbal en American football, van het zachte klimaat en de cultuur. Met de club komt hij in steden waar hij anders niet snel heen zou gaan: Houston, Toronto, Vancouver, Portland. Soms wordt hij herkend, met dat karakteristieke hoofd en een overdaad aan tatoeages. Maar meestal kan hij ongezien in zijn Cadillac Escalade, een forse SUV, naar de Starbucks: „Lekker hoor.”

Na decennia van halfslachtige pogingen om het voetbal op de kaart te zetten, is de Major League Soccer (MLS) een volwaardige profcompetitie geworden. Twintig clubs, een seizoen van maart tot en met oktober, met een playoff-toernooi waar twaalf teams aan meedoen. Amerikaanse en buitenlandse topspelers zorgen voor een meer dan redelijk niveau in de stadions. Steeds meer sportliefhebbers - vooral Latijns-Amerikanen in de VS - volgen de wedstrijden, die eindelijk live op de televisie te zien zijn.

Vergeleken met het American football, honkbal en basketbal is voetbal nog steeds klein in sportief en commercieel opzicht. Dat kon de De Jong niet afschrikken. „Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehad om in Amerika te spelen”, zegt hij. „Dit was een perfect moment. Ik ben fit, ik zit nog in de bloei. Dus ik kan van waarde zijn van zo’n club, daar gaat het om.”

De afgelopen jaren heeft Nigel de Jong zich niet willen of kunnen binden. Na zijn opleiding en debuut bij Ajax zwierf hij door West-Europa: Hamburg, Manchester, Milaan. Met tussendoor beroemde en beruchte optredens voor Oranje. Ook in Amerika weten ze van de keiharde aanval op de borst van Xabi Alonso tijdens het WK van 2010. Sportjournalisten die de Galaxy volgen, willen weten of hij echt zo’n beul is. Hij antwoordt met zijn mantra: „Silence is the best remedy.”

Tijdens recente wedstrijden oogde De Jong sterk. Met gezag en technisch vernuft speelt hij bij de Galaxy naast bekende namen als Steven Gerrard, Leonardo, Robbie Keane. Maar zijn start was begin dit jaar niet waar een nieuwe speler van droomt. Hij was nauwelijks begonnen of een zware overtreding tegen de Portland Timber werd bestraft met een schorsing van drie wedstrijden. Tijdens de wedstrijd kreeg hij alleen een gele kaart, maar na afloop kwam de MLS met een verklaring, waarin de trap van De Jong „flagrant en roekeloos” werd genoemd.

In de sportmedia kreeg hij harde kritiek. De LA Times meldde dat hij privé een leuke vent scheen te zijn, maar vergeleek hem op het veld met de Hulk - geen compliment. Coach Bruce Arena werd moe van alle opwinding: „Als het een andere speler was geweest, hadden we deze hysterie niet hoeven meemaken.”

De Jong dook een paar weken onder. „Als dat soort dingen gebeuren moet je gewoon zwijgen.” Opnieuw: „Silence is the best remedy. Laat anderen roepen wat ze willen. Je bent hier om een job te doen voor een team. De club staat achter je, that’s that.” Hij gebaart: volgende vraag.

Is hij van plan om langere tijd in Los Angeles te blijven? Het lijkt er wel op. De Jong heeft een villa gekocht in Encino, een comfortabele buitenwijk van Los Angeles. De scholen zijn er goed voor de kinderen, nu zeven en negen jaar oud. „Alles is mee verhuisd”, vertelt De Jong. Behalve de collectie klassieke auto’s; zijn bedrijf Continental Cars in Hamburg blijft daar gewoon zakendoen.

„Het was een grote zet, er is over nagedacht”, zegt De Jong. Hij heeft een contract voor een jaar en rekent er op dat het zal worden verlengd. Het is „veel te vroeg nog” om het te hebben over een mogelijke toekomst als coach in de VS. Hoewel, nu hij er over nadenkt: „Zeg nooit nooit. Seedorf en anderen: allemaal trainers geworden. Het zit natuurlijk in ons bloed. Voor Europese trainers is veel belangstelling hier, dat is zo.”

Toekomst in Oranje?

En zou het Nederlands elftal met de ervaren international De Jong in de basis wel naar Frankrijk zijn afgereisd deze zomer? Glimlachend schudt hij zijn hoofd. Geen commentaar. Maar hij beschouwt Oranje niet als een gesloten hoofdstuk. „Ik sta altijd open voor het Nederlands elftal. Ik heb nooit bedankt, nooit afscheid genomen. Mijn deur staat altijd open en mijn telefoon staat altijd aan. Het is aan de bondscoach.”

Niet dat hij staat te popelen om voortdurend terug naar Nederland te reizen. „Mijn doel is om lekker te voetballen.” Maar mocht iemand van de KNVB zich afvragen of het praktisch mogelijk zou zijn om hem terug te halen voor het WK in Rusland, over twee jaar: „Deze club doet niet moeilijk, zij vinden het juist goed als je voor je land wordt opgeroepen.”