Gevoelens

Met burgemeesters die zeggen dat ze hun bevolking serieus nemen is het oppassen. Burgemeester Jan Hamming (PvdA) van Heusden is zo’n burgemeester. Hij zoekt graag de publiciteit met de manier waarop ze in zijn gemeente omgaan met vluchtelingen.

Twee weken geleden zat hij nog bij Met het oog op morgen over het eigen beleid de loftrompet te steken. Wat ze in Heusden anders deden dan in andere gemeenten was dat ze eerst met de bewoners gingen praten en pas daarna beleid gingen maken. Er was daardoor ‘echt heel veel draagvlak’ ontstaan voor kleinschalige opvang van vluchtelingen. Met de nadruk op kleinschalig.

Er waren er die de tegenstanders van vluchtelingenopvang ‘eencelligen’ noemden, maar daar dat was niet zijn ervaring. Hij had reële mensen met oprechte zorgen ontmoet die door de kleinschaligheid van de plaatselijke opvang beseften dat ‘vluchtelingen ook mens zijn’.

Heusden als lichtend voorbeeld, het is dat burgermeester Hamming er het gezicht niet voor heeft, maar anders was hij in de NOS-studio spontaan gaan glimmen van trots.

Deze week haalde de burgemeester weer de pers. Hij moest met spoed een pot koffie drinken in het dorp Vlijmen, waar in een straat bijna een opstand uitbrak nadat bekend werd dat vier Syrische jongens er een woning kregen toegewezen. In een buurt met kinderen, en nog erger: pal naast het nieuwe huis van een stel dat vorig jaar op vakantie in de Tunesische badplaats Port El Kantaoui getuige was geweest van een terroristische aanslag. Het stel had volgens de vader van de vrouw, die als woordvoerder naar het Brabants Dagblad optrad, moeten rennen voor hun leven en was daarna in een hulpverleningstraject beland.

„En nu zitten we hier allemaal aan de pillen vanwege de komst van de Syriërs”.

De vader-van liet het er niet bij zitten en spande volgens de verslaggever van het Brabants Dagblad ‘veelbetekenend’ zijn biceps, waarna een PSV-tatoeage zichtbaar werd. Op de opmerking dat het een – de aanslag – natuurlijk niets met het ander – de komst van vier statushouders – te maken had antwoordde hij: „Voor hun wel.”

Ja, dan is de kous af natuurlijk.

Maar niet voordat burgemeester Jan Hamming die zorgen even heel oprecht en reëel tot zich gaat nemen.

„Nu we dit weten, wil ik met dit stel in gesprek”, zei hij. „Naar aanleiding daarvan nemen we een definitief besluit. Het gaat om gevoelens, en die gevoelens tellen hier.”

Wow, beleid gebaseerd op (onderbuik)gevoelens. Benieuwd of hij daarna ook nog even langs gaat bij de Syriërs om die typisch Heusdense aanpak uit te leggen.

Marcel van Roosmalen heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.