Hoe het ‘slechtste renpaard ooit’ heel Japan hoop gaf

Middenin een economische crisis werd Haru Urara de ‘schijnende ster van losers overal’.

Screenshot Vimeo

Haru Urara was in 2003 het populairste paard van Japan. Het renpaard had duizenden fans, haalde de voorpagina’s van nationale kranten en zelfs de Japanse premier noemde het paard een teken van hoop. Maar Haru Urara was geen kampioen. Sterker nog: de merrie met haar roze Hello Kitty-masker was het ‘slechtste renpaard ooit’. Televisiezender ESPN produceerde een korte documentaire over het renpaard.

Meer dan honderd wedstrijden verloor Haru Urara op de renbaan van Kochi, een klein stadje in het zuiden van Japan. Meestal worden paarden die niet winnen afgemaakt, maar de trainer van Haru Urara kon het niet over zijn hart verkrijgen het paard naar het slachthuis te sturen. Dus Haru Urara bleef racen. Het bestuur van de renbaan, dat moeite had om financieel rond te komen, besloot met het verhaal van Haru Urara naar de pers te stappen. Nadat een artikel in een lokale krant landelijk werd opgepikt, werd het paard een nationale sensatie.

Verloren decennium

Dat Haru Urara niet won, leek niet uit te maken. Japan stond in 2003 net aan het einde van een grote economische crisis, die wel het “verloren decennium” wordt genoemd. Veel mensen vroegen zich af wanneer de crisis eindelijk voorbij zou zijn en het land had behoefte aan een underdog. Dat vonden ze in Haru Urara. De trainer van het paard werd zelfs gebeld door een man die vertelde af te zien van een zelfmoordpoging, omdat Haru Urara hem liet inzien dat hij niet op moest geven. Gokbiljetten voor het paard werden zelfs als talisman verhandeld.

Haar 106e race moest en zou Haru Urara winnen. De beste jockey van Japan, Yutaka Take, zou haar naar een overwinning leiden. 13,000 toeschouwers kwamen naar de renbaan van Kochi en er werd bijna 122 miljoen yen (één miljoen euro) op haar ingezet. De race werd door journalisten van over de hele wereld verslagen en de financiele problemen van de renbaan waren voorlopig van de wereld.

Hoe Haru Urara het deed? Dat zie je in de korte documentaire (18 minuten) The Shining Star of Losers Everywhere