De dood van twee zoons overleven (2)

©

Remy was al bijna een week psychotisch en elke dag kwam de psychiater langs om te kijken of hij bereid was zich een poosje te laten opnemen. „De vijfde dag”, zegt Jack Keijzer, zijn vader, „leek hij wat gekalmeerd te zijn. Hij zat op zijn kamer achter zijn computer, want hij dacht dat hij klokkenluider was en er moest een belangrijk bericht de wereld in, maar toen ik ’s middags riep dat de psychiater er was, kwam hij vrij snel naar beneden. Hij praatte zo rustig met haar dat ik dacht: ik ga me even verkleden. Ik moest nog naar een crematie.”

Lees hier het eerste deel van het verhaal: De dood van twee zoons overleven (1)

Jack Keijzer was nog niet boven of hij hoorde een harde klap. Remy was woedend opgesprongen, de tafel was omgevallen en de psychiater wist niet hoe snel ze zichzelf in veiligheid moest brengen. „Papa, papa”, riep Remy toen de politie was gekomen en hem in de boeien sloeg. „Het bericht op mijn computer! Wil jij alsjeblieft voor mij op verzenden drukken?”

En nu, bijna een jaar later, is Remy dood. Jack Keijzer, leraar economie op een vmbo-school, vertelt hoe zijn zoon door zijn ziekte steeds ongelukkiger was geworden, tot hij zichzelf op dinsdag 10 mei van het leven beroofde, 22 jaar oud. „Hij kon niet meer”, zegt zijn vader. „Het komt niet in ons op om boos op hem te zijn.” Remy was nog geen 14 toen zijn broer Pascal door twee drugshandelaars vermoord werd. Daarna was er geen vrolijkheid meer bij hen thuis, hoe ze hun best ook deden.

Op zaterdag 7 mei kwam Jack Keijzer met zijn vrouw terug van de camping en zagen ze dat hun andere auto weg was. Was Remy – het leek redelijk goed met hem te gaan – soms sigaretten halen? ‘Nee’, zei de buurjongen. ‘Remy is naar Schiphol.’ Schiphol? Hij zou naar Turkije met vakantie gaan, maar pas de volgende dag. „We zijn meteen naar Schiphol gereden”, zegt Jack Keijzer. „Hij was zo verdrietig toen we hem gevonden hadden. Zijn opdrachtgevers hadden hem bevolen onmiddellijk op reis te gaan en nu bleek dat ze hem in de maling hadden genomen. Hij kon niet inchecken. De auto stond ergens op het parkeerterrein met het raam open en de sleutels op de achterbank, want die zou vanzelf worden weggezet. En het was allemaal niet waar.”

Kort daarna vroeg Remy ’s avonds aan zijn ouders hoe laat ze de volgende dag uit hun werk zouden komen. „Zijn moeder zou later thuis zijn dan ik”, zegt Jack Keijzer. „Ik weet zeker dat Remy haar heeft willen sparen.” Jack Keijzer kwam om kwart over vier uit school en riep naar boven dat hij er weer was. Hij dacht er niet meteen wat van toen hij niets hoorde. Even later ging hij kijken en daar, op zijn kamer, vond hij hem.

Lees hier het vervolg op deze column: De dood van twee zoons overleven (3)

Jannetje Koelewijn (j.koelewijn@nrc.nl) vervangt Jutta Chorus in deze wisselcolumn.