Veemarkt

Iedere sport heeft zijn grootverdieners. Straks lopen in Rio miljonairs de 100 meter. Dafne Schippers en Usain Bolt kunnen nu al met gemak een Grieks eiland kopen, naast dat van Poetin. Tennissers en wielrenners op de Spelen draaien hun hand niet om voor een Maserati. Olympisch zwemkampioen Ian Thorpe wou eens een halve straat kopen in Monaco. Waar het kleinste kruipgat een miljoen kost.

Op de piste van Rio, in het zwembad en de ring zien we straks een paar miljard bij elkaar. Maar er is ook dat Jamaicaanse hordenloopstertje dat nauwelijks 1.500 euro maandgeld vangt van de sportbond. Als ze geluk heeft, mag ze even in een geleend tweedehands karretje van de sponsor rondtoeren. Zelfs een bezemhok is te hoog gegrepen, in Monaco.

De meest extreme ongelijkheid vind je terug in het voetbal. Waar absurde bedragen worden betaald op de transfermarkt. Een paar benen (Pogba) voor 120 miljoen euro, and all that jazz. Ook nog in de stijl van een veemarkt: bieden, handjeklap, intrige.

Sleutelfiguren zijn de zogenaamde zaakwaarnemers. Niet het meest betrouwbare volk op aarde. De transfer van Pogba naar Manchester United wordt opgehouden door zijn makelaar Mino Raiola die naar verluidt twintig miljoen commissiegeld wil opstrijken. Dat vinden ze zelfs op Old Trafford iets te gortig. Het wemelt van de Raiola’s in de voetballerij.

Ik herinner me nog de transfer van Dennis Bergkamp en Wim Jonk naar Inter Milaan. Het was de eerste grote slag van voetbalmakelaar Rob Jansen uit Den Haag. Twee handtekeningen en hij was van de ene op de andere dag binnen. Rob Jansen is geen malafide zaakwaarnemer – daar is zijn stal te uitgebreid voor, talloze Nederlandse internationals vinden bij hem onderdak.

Maar Jansen is niet de fatsoensnorm in het wereldje van voetbalmakelaars.

Al wekenlang worden we dolgedraaid met transferberichten van de Belgische international Axel Witsel. De ene dag is hij op weg naar Napoli, een etmaal later heet hij de nieuwe controleur van Everton. O ja, Internationale en Chelsea hebben zich ook gemeld. Slotsom: Witsel kan in vijf ploegen tegelijk spelen: Zenit, Napoli, Everton, Inter, Chelsea… Het prijskaartje is al even zweverig: 20, 30, 40 miljoen euro? Geen mens die het weet.

Speelbal van malafide makelaars? Allicht, maar de begeerde voetballer doet geen moeite om een einde te maken aan de geruchtencarrousel. Hij zwijgt. Kennelijk rekent hij er stiekem op dat het legertje reservesjacheraars zijn gedroomde transfer alsnog kunnen waarmaken.

De overgang van Ajax-spits Arek Milik naar Napoli voor – godbetert – ruim 30 miljoen is al even irrationeel als een drummende non bij Ali B. Milik is bij Ajax in niets legende geworden. Even wisselvallig als het weer. Toch ruim 30 miljoen waard.

De makelaar van Ronald Koeman gaf nog waar voor zijn geld. Hij deed alles: transfers, belastingen, portretrechten, huisvesting, scholen voor de kinderen, kapper voor mevrouw. Wijlen Ger Lagendijk en Ronald Koeman waren binnenkant van elkaar. De vrouwen even innig, tot het jaarlijkse kerstdiner toe.

Dat type zaakwaarnemer lijkt uitgestorven. Vandaag zijn het vooral snelle jongens die azen op snel geld. Ze worden niet alleen in de watten gelegd door de grote Europese competities, de Premier League voorop, ook de hitsige Chinese markt wacht met ongeduld. Daar kunnen ze Gonzalo Higuaín voor het dubbele verpatsen van de transferprijs van 90 miljoen die Juventus heeft betaald.

Mijn hordenloopstertje in Rio kan het beter niet weten. Zij pijnigt haar lichaam meer dan Vincent Janssen, hongert zich zelfs uit voor haar sport, en blijft arm. Foute zaakwaarnemer, natuurlijk.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.