Niet elke baan is een McGregor-baan

Ontslagen

„Een kleine aanpassing” noemt eigenaar Jeroen van Straaten het dat duurder personeel niet bij McGregor mag blijven. „De bánen blijven behouden.”

Het is een kwestie van interpretatie. Bij de doorstart van modebedrijf McGregor zouden 1.100 van de 1.200 banen behouden blijven, zo meldden het nieuwe bedrijf en de curator van McGregor twee weken geleden in een gezamenlijk persbericht. Daarmee was de werkgelegenheid van de 500 werknemers in Nederland „gewaarborgd”.

Een mooi resultaat, na een faillissement. Maar voor wíé die banen zijn, stond er niet in. Zijn die voor de oorspronkelijke werknemers van McGregor, of gaat het over banen in het algemeen?

Over de invulling is gedoe. Vrijdag bleek dat McGregor maar 300 van zijn 500 Nederlandse werknemers een nieuw contract aanbiedt. De 200 werknemers met een dienstverband langer dan zeven jaar worden vervangen door goedkoper personeel, in eerste instantie door uitzendkrachten.

Volgens de curator van McGregor, Marc van Zanten, was dat niet de afspraak. Hij keurde de doorstart goed met het idee dat alle banen naar McGregor-werknemers zouden gaan – zij worden immers geraakt door het faillissement. Dat een aantal arbeidsplaatsen nu naar heel andere mensen gaat, vindt hij „zeer teleurstellend”.

Joep van Straaten, de nieuwe directeur van McGregor, ziet dat anders. „Dat getal van 1.100 ging over bánen. Die blijven ook behouden.”

Pannenkoekenverhaal

Is het zo gek dat mensen ervan uitgaan dat de 1.100 banen voor de de oorspronkelijke McGregor-werknemers zouden zijn? „Dat is geen gekke gedachte, maar we moeten wel realistisch zijn. We moeten een grens trekken”, zegt Van Straaten. Dat neemt niet weg dat hij het „heel spijtig” vindt, voor deze werknemers. Voor zijn bedrijf had hij het bovendien ook liever anders gezien. „Ik moet nu binnen een paar dagen 200 nieuwe medewerkers oplijnen. Het is makkelijker om te werken met mensen die al jaren in de winkel staan.”

De reden voor deze keuze is de nieuwe strategie van McGregor, waar ook zeilmerk Gaastra onder valt. Het modebedrijf wil vooral verder als onlineretailer, legt Van Straaten uit. Daarom wil hij binnen een jaar een paar bedrijfsonderdelen verkopen. Ruim 100 van de 150 winkels gaan in de aanbieding, net als het merk Adams Menswear. Die onderdelen zijn minder makkelijk te verkopen als er mensen werken met veel dienstjaren. Die zijn duur om te ontslaan.

Dit heeft Van Straaten deze week ook aan het McGregor-personeel uitgelegd – van vóór het faillissement. Hij is „open en eerlijk” tegen ze geweest. „Ik heb geen pannenkoekenverhaal gehouden.”

Voorzag hij deze uitkomst al op het moment dat hij en de andere aandeelhouders de deal met de curator sloten? Van Straaten: „Het ging allemaal zo ontzettend snel. Toen we later in detail gingen kijken hoe we straks gaan verkopen, bleek dat we een kleine aanpassing moesten maken.” Hij benadrukt dat hij steeds „transparant” is geweest tegen de curator over zijn plannen.

Vakbond FNV ging er, net als de curator, wel van uit dat de 1.100 banen bedoeld waren voor oude werknemers. „Heel kwalijk”, vindt vakbondsbestuurder Niels Suijker de gang van zaken. Bij de aankondiging van de doorstart is „een heel ander plaatje geschetst” dan wat er deze week gebeurde. CNV heeft meegedacht over manieren om het personeel „binnenboord” te houden, zegt Roos Rahimi van die vakbond, „maar kennelijk hebben de eigenaren nooit die intentie gehad”. „Zeer teleurstellend.”

McGregor ging eind vorige maand failliet. Twee weken geleden maakten de oude eigenaren van McGregor een doorstart. Dat zijn oprichters Jeroen Schothorst en Ben Kolff, investeerder Marcel Boekhoorn en zakenbank NIBC. Daarnaast hebben oud-managers Joep van Straaten en Kris Van de Mierop, die de nieuwe directie vormen, een minderheidsbelang.

De werknemers waren voor de aandeelhouders de belangrijkste reden om tóch een doorstart te maken met McGregor, zei Schothorst eerder in NRC. Wat vindt Schothorst van deze uitkomst? De oprichter reageert per mail: „Voor de 200 medewerkers die nu niet mee gaan naar de nieuwe onderneming is het voor een groot aantal een persoonlijk drama en dat raakt me enorm.” Tegelijk mailt Schothorst dat hij de keuze van de directie wel kan begrijpen. „Zij nemen de verantwoordelijkheid om de belangen van het collectief te laten prevaleren boven de individuele belangen van deze groep mensen.”

Op de interpretatiekwestie wil hij niet reageren. Over wat er met de „exacte formulering” over de banen bedoeld is, verwijst hij naar het bedrijf en de curator .