‘Vroeger was alles beter’

Wrong Crowd Het nieuwste album van Tom Odell heeft een Elton John-achtige pianoflair. Want al is de Brit nog geen 26, hij is behoorlijk nostalgisch.

©

De muziek van de Britse Tom Odell is elegant, groots en ambachtelijk. Zijn voorkomen jongensachtig en weifelend. Odells pianoballades combineren gracieuze melodieën met mild zelfbeklag (‘Still Getting Used To Being On My Own’). Hij voert de luisteraar langs muzikale vergezichten en verrassende uitweidingen, en zingt op joviale toon over de valkuilen en tegenslagen die hij zoal is tegengekomen.

In 2013, zijn debuutalbum was net uit, speelde Tom Odell als eerste act op Lowlands, vrijdagmiddag om half twee. De tent liep snel vol, met vooral tienermeisjes. Onlangs zong hij op Pinkpop in een tent zo vol dat het publiek – inmiddels van alle leeftijden – tientallen meters voorbij het afdak vanuit de regen stond te kijken. Zijn band is nu uitgebreider en, vooral opvallend: Odell rent heen en weer tussen de piano en een losstaande microfoon en benut het podium over de hele breedte.

Het pas verschenen album Wrong Crowd heeft dezelfde Elton John-achtige pianoflair als zijn debuut. Want al is hij nog geen 26, Tom Odell is al nostalgisch. Hij zegt het letterlijk: „Vroeger was alles beter, muzikaal gezien.” In een Amsterdams hotel praat hij met stellige handgebaren over de jaren zestig en zeventig – het tijdperk lang voor zijn geboorte. „Je kunt er niet omheen dat de muziek van toen superieur was, zeker als je weet wat daarna kwam. Dat was het gouden tijdperk.” Muziek was volgens hem in die periode diepgaander, ook omdat er uitputtend naar werd geluisterd. „Iemand die Hejira van Joni Mitchell kocht, beluisterde die plaat zo’n dertig keer. Tot hij of zij elke noot en iedere akkoordverschuiving kon dromen”, zegt hij. „Dat komt nu niet meer voor. Je luistert naar muziek zoals je door een boek bladert: hoogtepunten meepikkend, zonder de tekst echt te lezen. Er is geen onverdeelde aandacht.” Volgens Odell had muziek in de gouden jaren gewicht. „Dat kun je van de meeste hedendaagse liedjes niet zeggen. Ja, van ‘Take Me To Church’ misschien, van Hozier, en ‘Royals’, van Lorde”, hij denkt even na. „Zelfs het grappige ‘I Took a Pill in Ibiza’, van Mike Posner, heeft diepgang. Maar het is zeldzaam.”

Met een keyboard van pub naar pub

In zijn eigen muziek is sprake van weelderige melodieën, met veel wendingen en barokke variaties. Is dat het resultaat van zijn streven naar diepte? Hij haalt zijn schouders op. „Zou kunnen. Maar het is ook gewoon het resultaat van mijn muzikale belangstelling. Ik speelde als kind al piano, raakte bezeten van Chopin en ben altijd geïnteresseerd geweest in componeren. Ik zoek steeds nieuwe akkoorden, en ga door tot ik een melodie in de lengte en de breedte heb verkend.”

Is dat hoe diepgang ontstaat? „Ik denk het niet. Diepte staat los van melodie of harmonie. Diepte heeft te maken met echtheid. Dat zit hem vaak in de stem of in de tekst. In de tekst van ‘Pill in Ibiza’ zit waarachtigheid doordat de zinnen een bepaalde sfeer oproepen, in plaats van dat ze je letterlijk vertellen wat er aan de hand is.”

Hij noemt als voorbeeld de regel I took a plane to my home town/ All my friends are all gone/ but there’s manicured lawns/ And the people still think I’m a star. „Dat vind ik een mooie samenvatting van de ledigheid van roem.”

Odell heeft zelf inmiddels een aantal hits gehad met bijvoorbeeld ‘Another Love’ en het nieuwe ‘Magnetised’. Ooit begon hij zijn carrière als performer op ‘open bak’-avonden in de regio van zijn woonplaats Brighton. Hij reisde met een keyboard van pub naar pub, waar dronken bezoekers door de liedjes heen praatten en zijn microfoon verstopten.

Dat veranderde toen hij in 2011 werd ontdekt door zangeres Lily Allen. Zij hoorde een ‘David Bowie’ in Odell en bood hem een contract aan bij haar platenlabel, In The Name Of.

Vanaf toen ging het bergopwaarts. Odell werd in 2013 door de BBC gekozen tot meest veelbelovende artiest van dat jaar, en was de eerste man die de titel kreeg (na jaren met vrouwelijke winnaars zoals Adele, Emilie Sande, Jessie J.) Zijn debuut-cd A Long Way Down verscheen in 2013. Met het nieuwe, weelderige Wrong Crowd zet hij de volgende stap.

De serieuze Odell verwijst op dit nieuwe album een paar keer naar drugsgebruik. Maybe I’m just crazy, maybe I’m just high (in ‘Constellations’); And people think I’m crazy, people think I’m stoned/ I’m just getting used to being on my own (in ‘Still Getting Used To Being on My Own’). Is ‘stoned’ zijn hier op te vatten als een excuus voor een bepaald soort gedrag? Hij wacht even en zegt dan schoorvoetend: „Toen mijn eerste album was uitgekomen en ik op een lange tournees was, voelde ik me een tijdje heel ongelukkig. Ik snapte niet wat me was overkomen. Ik kon niet genieten van mijn nieuwe situatie.” Hij neemt een slok water. „Ik zocht een uitweg. Daar hoorde stoned en high zijn bij.” Odell gebaart naar de straat buiten. „Nu ga ik wandelen, ik interesseer me voor waar ik ben. Ik heb de uitvluchten niet meer nodig.”