Vermakelijke vampierzusjes

Vampierzusjes, dat klinkt koddig, en dat is deze groep 8-vampierfilm ook. Het is de tweede in een reeks naar de boeken van Franziska Gehm, over zusjes Dakaria en Sylvania, die een normale moeder hebben, en een vampier als vader. Dankzij hun vader kunnen ze vliegen, dankzij hun moeder gedijen ze gewoon in het daglicht, zij het met zonnebrandfactor vijfduizend. In het eerste deel verhuisde het gezin van duister Transsylvanië naar een keurige Duitse buitenwijk – pa en ma slapen nu in een tweepersoons doodskist in de kelder. In deel twee breekt bij de meisjes de puberteit aan, die hun sluimerende identiteitscrisis – een risico, bij halfvampiers – verder versterkt. De donkerharige gothic Daka, die zich meer verwant voelt met de vampierwereld, valt voor Murdo, zanger van vampierband Krypton Krax. De blonde, lieve Sylvania vindt dit maar niks. Een schisma tussen de zussen dreigt, en dan is er nog een kwade vampier met snode plannen.

Verhaaltechnisch is het allemaal flinterdun en verbazend braaf. De nasynchronisatie uit het Duits is daarbij nogal krukkig. Maar veel lol schuilt in de details. Vampierzusjes zit vol geestig-vieze vondsten, zoals bloedspinnenlasagne, keverconfiture, en een bloedzuigerslijmdier met liefdesverdriet. Het is die vampierpeper die de zoetigheid prima te verteren maakt.