Het jaar van Jesse Hughes

Optreden De Eagles of Death Metal spelen dit jaar op Lowlands. Hoe verliep het jaar van voorman Jesse Hughes na de terroristische aanslag in Bataclan?

Jesse Hughes bij Riot Fest in Toronto, Canada. Foto REX Shutterstock

Van alle popmuzikanten die live optreden, is er een die op het podium staat alsof hij het publiek liefst stuk voor stuk zou komen omhelzen. En dat is Jesse Hughes, de roodharige, besnorde voorman van Eagles of Death Metal. De zanger/gitarist geniet van alles dat met optreden te maken heeft: de aandacht, het zweet, de sigaretten, zijn bandleden, de bekers whisky op het podium. Als het aan Hughes lag, ging hij er nooit meer weg.

Na een hiaat van vijf jaar zou zijn band Eagles of Death Metal, bekend om hun snedige rock ’n’ roll, afgelopen najaar weer uitgebreid op tournee gaan, door Europa, Noord- en Zuid-Amerika. Voor het eerst in zeven jaar verscheen bovendien een nieuw album, Zipper Down.

Jesse Hughes en zijn vier bandleden vertrokken eind oktober 2015 vanuit Californië naar Engeland. „Lol maken, daar gaat het ons om”, kondigde Hughes aan in een interview. Maar zijn jaar zou een stuk roeriger en minder vrolijk worden dan hij van tevoren kon bedenken.

2 oktober: Zipper Down verschijnt

Zipper Down Eagles of Death Metal

Eagles of Death Metal is in 1998 opgericht door Jesse Hughes en Josh Homme, zanger/gitarist van rockband Queens of the Stone Age. Homme en Hughes zijn bevriend sinds de basisschool, waar Hughes een keer in elkaar geslagen dreigde te worden, en Homme hem hielp. Eind jaren negentig was Hughes gescheiden en zat in de put. Homme, toen al bekend met Queens of the Stone Age, stelde voor samen een band te beginnen: Eagles of Death Metal.

Homme is ‘non-touring member’: hij drumt voor plaatopnamen en schrijft mee aan de nummers. De muziek is primair en primitief: met bonkende drum, jagende gitaarriffs en een boogie-swing die verwijst naar ZZ Top. Ook het nieuwe Zipper Down klinkt weer recht voor zijn raap, in songs als ‘Silverlake’ en ‘Got A Woman’. Op de hoes staan twee blote borsten, waarbij de gezichten van Homme en Hughes de tepels bedekken. Het album wordt goed ontvangen, geroemd worden de strakke riffs en gedisciplineerde mafheid van de band.

13 november: Bataclan

De Europese tournee opent in het Verenigd Koninkrijk. „Dit was niet zomaar een concert, het was een feest, een viering van vrouwen, samenzijn en rock ’n’ roll”, schrijft een recensent op 10 november over het concert in Dublin.

Op 13 november staat Eagles of Death Metal op het podium van de uitverkochte Bataclan in Parijs. Tijdens het tiende nummer, ‘Kiss The Devil’, vallen drie terroristen de zaal binnen en beginnen te schieten. 89 aanwezigen worden gedood. De vijf muzikanten overleven het, merchandise-verkoper Nick Alexander is een van de slachtoffers.

24 november: Film teruggetrokken van Idfa

In Amsterdam zal tijdens het Internationale Documentairefestival de film Jesse Hughes: The Redemption of the Devil (2015) worden vertoond. De documentaire van regisseur Alex Hoffman volgt Hughes in het jaar dat hij veertig wordt en zich laat opleiden tot priester. Hij vertelt over zijn geloof, en zijn liefde voor muziek, drugs en wapens. Hij noemt wapenbezit een ‘geboorterecht’ van de Amerikaan. In verband met de gebeurtenissen in Parijs wordt besloten de film niet te vertonen.

7 december: Optreden met U2 in Parijs

Na de aanslag twijfelde Jesse Hughes of hij ooit nog live zou spelen, vertelt hij in een interview. Maar als U2 op 7 december optreedt in het Parijse Bercy Stadion, zegt Bono aan het eind van de set: ‘Drie weken geleden werden deze muzikanten van hun podium beroofd, nu bieden wij ze dat van ons’. De vier bandleden en Jesse Hughes, in stralend wit kostuum, komen het toneel op en zingen samen met U2 een strijdbare versie van Patti Smiths ‘People Have The Power’. Hughes rent over het plankier tussen het publiek, schudt een vuist en roept: ‘I will never stop rockin’ and rollin’’.

16 februari: De Nos Amis Tour, Olympia

Foto Joel Saget/AFP

Hughes bij het begin van het optreden in het Olympia in Parijs. Foto Joel Saget/AFP

In februari komt de band, na enkele maanden in Californië, terug naar Europa om de onderbroken tour voort te zetten. In het Olympia in Parijs, geven ze een emotioneel optreden. Iedereen die op 13 november aanwezig was krijgt gratis toegang. Psychologen zijn paraat.

De Parijzenaar Georges Salines, die zijn dochter bij de aanslag verloor, zegt in een interview: „Ik wil weer dansen en plezier hebben, als een terugkeer naar het normale leven. Het is goed dat de band hier komt. Ik bezoek geen kerkdienst, ik ga naar een rockconcert.”

Na het optreden wordt Hughes geïnterviewd door de Franse tv. Hij huilt, betuigt zijn medeleven en zegt dat dit nooit was gebeurd als Frankrijk wapens zou toestaan, dan hadden de aanwezigen zich kunnen verdedigen.

25 februari: Vorst National, Brussel: ‘Onze grootste show ooit’

In Brussel zou ik Hughes interviewen, maar de afspraak wordt afgezegd. Hughes is te zeer onder de indruk van de recente ervaring in Parijs, aldus het management. Voor 13 november 2015 was Eagles of Death Metal geen alom bekende naam. Nu is de belangstelling toegenomen en zijn de optredens verplaatst van clubs naar kleine stadions. In Brussel was de band oorspronkelijk geboekt in Het Koninklijk Circus (3.500 plaatsen), maar staat nu in sporthal Vorst National (8.000 plaatsen).

Om binnen te komen moet het publiek deze avond langs een rij overvalwagens, politieagenten en een dozijn militairen met mitrailleurs. Volgens een beveiliger wordt het stadion altijd bewaakt, maar vanavond geldt ‘de hoogste graad’.

Jesse Hughes komt het podium op met een rode cape om zijn schouders, en loopt rond als een bokser die zojuist kampioen is geworden. En dan volgt een set van ruim twee uur. Ze spelen hun beste oernummers, waarin de drums mogen knallen, de gitaren schuren en Hughes in hitsige refreinen zijn levensvisie samenvat: een die draait om genoegens als drank, drugs en vrouwen, in nummers als ‘Whorehoppin’’ en ‘Tight Pants’.

Dat het concert plaats heeft in Brussel geeft het extra lading, want zoals inmiddels bekend kwamen de aanslagplegers van Bataclan uit de nabijgelegen wijk Molenbeek. Na een paar nummers laat Hughes het zaallicht aandoen, tuurt naar de tribunes en zegt dat dit de grootste zaal is waar ze ooit hebben gespeeld. „Ons grootste optreden uitgerekend in deze stad, dat betekent nogal wat.”

Foto Jonas Roosens/Belga

Hughes in Brussel. Foto Jonas Roosens/Belga

De show is groots, hard en levenslustig, met Hughes als magnetisch middelpunt. Hij doet de duckwalk, omhelst zijn bandleden, rent over het brede podium alsof het hem nog te klein is. Hij bedankt de vrouwelijke fans voor hun schoonheid (‘Ik zie daar iets prachtigs. Het zijn er twee!’). Zijn seksisme is niet storend; de frivole en heupwiegende Hughes lijkt zoveel van vrouwen te houden dat hij er bijna zelf een wordt.

Hughes draagt een gevoelig nummer op aan de overleden Nick Alexander, en bedankt de militairen voor de deur: ‘We zijn veilig hierbinnen, dankzij de dappere motherfuckers buiten.” Naadloos schakelt hij over van serieus naar uitgelaten. Hij rent dwars door de zaal, valt op zijn knieën, en speelt zo intensief op zijn gitaar dat een pees in zijn rechterhand beschadigd raakt.

De rest van de Europese tournee wordt afgebroken.

7 mei: Toronto

Terwijl de Eagles of Death Metal in mei weer met Amerikaanse optredens beginnen, is collega Josh Homme in Amsterdam voor een concert met Iggy Pop. Hij geeft interviews over hun samenwerking, met de aantekening dat Homme niet wil praten over Eagles of Death Metal.

Vlak voor het interview volgt een email dat Homme ook niet wil praten over een gebeurtenis twee avonden eerder: bij een optreden van EODM in Toronto ontstond een vechtpartij onder toeschouwers waarbij iemands oor werd afgebeten. ’s Avonds, bij Iggy Pop in de Heineken Music Hall, mogen grote tassen niet mee naar binnen en de controle is scherper dan anders. Alles wat te maken heeft met EODM is beladen, zo blijkt.

14 mei: Afzegging door Franse festivals, Lowlands blijft

Jesse Hughes geeft een interview aan het Canadese rechts geörienteerde online-magazine Taki’s. Hij fulmineert tegen moslims, prijst Donald Trump en beschuldigt medewerkers van Bataclan van samenwerking met de terroristen. Als gevolg van Hughes uitlatingen besluiten de Franse festivals Cabaret Vert en Rock en Seine om EODM van het programma te halen, wegens ‘verschil van mening over Hughes’ recente uitlatingen’. Lowlands-directeur Eric van Eerderburg laat weten dat het optreden op Lowlands door gaat.

Mijn telefonische interview wordt afgeblazen.

Zo blijft Jesse Hughes een ongrijpbaar mens. Serieus of cartoonesk, rabiaat of gevoelig - of dit alles tegelijk. In Jesse Hughes: The Redemption of the Devil, schiet hij tussen uitersten heen en weer: van stellig patriottisme tot vrolijk geraaskal, van ongerichte agressie tot tranen over zijn vervreemde tienerzoon. Hij is bewonderaar van Ronald Reagan en heeft de wens om een politieke carrière te beginnen. Maar Hughes is geen Bono of Thom Yorke als het gaat om het articuleren van een mening.

Coherent is Jesse Hughes uitsluitend op het podium, binnen het hedonistische domein van zijn muziek.