The Losers Club

0610CULellen1

Jarenlang maakte ik deel uit van een genootschap met wie ik de ene na de andere griezelfilm keek (we noemden ons The Losers Club, ter ere van horrorklassieker It). Nadat ze de dertig waren gepasseerd, begonnen steeds meer leden af te zeggen voor de zoveelste horrormarathon. Zat ik weer in mijn eentje Cannibal Holocaust te kijken. Ik sprak een van de oprichters er maar op aan.

„Ik kan niet meer tegen horror”, zei hij.

De rest gaf ook schoorvoetend toe dat ze er niet meer tegen konden. Ik brak er mijn hoofd over: waarom durfden ze opeens niet meer? Je zou toch verwachten dat je een beetje eelt kweekt in de loop der jaren, of is iedere horrorfilm een salicylzuurpleister waardoor je steeds verder verweekt? Het genre heeft zich de laatste vijfentwintig jaar heus niet zo vernieuwd dat je tegenwoordig eerst aan de angstdempers moet voor je zo’n rolprent opzet: recente horrorfilms als Insidious, The Babadook en Renesse zijn af en toe afschuwelijk griezelig, maar ik slaap erna stukken beter dan na het zien The Shining of Let the right one in.

Misschien was het de leeftijd. Iedereen van de Club is boven de dertig. Tegenwoordig kom ik in de bioscoop bij horrorfilms voornamelijk tieners tegen. Meestal moslimmeisjes. Er zit dan zo’n oudere broer naast die blijkbaar door de ouders is gedwongen om te chaperonneren en helemaal stuk gaat van angst, terwijl die meiden de tijd van hun leven hebben en zich kapotlachen.

Toen ik dit alles aan mijn zus vertelde, grinnikte ze.

„Ja natuurlijk”, zei ze, „durft niemand van boven de dertig nog horror te kijken”.

„Hoezo natuurlijk?”

„Ze hebben allemaal kinderen. Na zo’n bevalling kan je echt niet meer tegen films waar de ingewanden in het rond spatten. Dan komt die hele gebeurtenis weer naar boven man. Een soort ‘It’s All Coming Back To Me Now’ van Celine Dion, maar dan met rondvliegende moederkoek, hartslagen die wegvallen en een dader die ieder moment tevoorschijn kan komen.”

Een van die daders, haar oudste zoon, stond er trots naast en keek me stralend aan. Het was opeens logisch. Een bevalling is een 3D-slasherfilm in Dolby Surround. Ik begreep dat je na een totaalruptuur echt niet meer zo goed tegen bloed kan, en dat je weerstand tegen schrikeffecten drastisch afneemt als je een kind hebt en een woonruimte met een stopcontact. Ik laat mijn spiraaltje nog maar even zitten, denk ik.