Af en toe is er angst voor een aanslag, op de Europride

Terreurdreiging

Hoe is het om op Europride in Amsterdam te zijn na ‘Orlando’ en ‘München’? Wegblijven is geen optie. „Als je zo gaat denken, kom je nergens.”

‘Nie bang sein’, staat op de T-shirts van Marinus Huige (53) en Marcel IJsselstein (48). Voor vandaag vonden ze die shirts van hun stamkroeg wel toepasselijk. „Om te laten zien dat je niet bang hoeft te zijn voor mensen met een andere geaardheid”, zegt Huige. En vanwege de dreiging, zegt IJsselstein. Eerder op de dag zeiden ze tegen elkaar: straks legt iemand hier een bom. Maar wegblijven voelt niet als een optie. „Als je zo gaat denken, kom je nergens meer.”

Afgelopen zaterdag was het startschot van de Europride, die Amsterdam twee weken tot ‘gayhoofdstad’ van Europa maakt. De eerste dag werd gevierd in het Vondelpark, met een braderie, optredens, veel regenboogvlaggen en het huwelijk van organisator Lucien Spee. De komende weken zijn er in de hele stad feestjes, debatten, film- en theateravonden. Het festival eindigt met de jaarlijkse botenparade door de grachten.

Zaterdag was ook één dag na München. En anderhalve maand na Orlando, waar 49 bezoekers van een gayclub zijn doodgeschoten door een IS-sympathisant. Een concrete dreiging voor de Europride is er niet, maar Amsterdam is extra alert. Een aanslag in Nederland is volgens de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid ‘voorstelbaar’.

Zaterdagavond is er bij de Pride Walk, van het Vondelpark naar de Dam, veel politiebewaking. Overal agenten: te voet, te paard, op de fiets en op het water. Boven de mensenstoet cirkelt een helikopter. Als een auto zich gehaast door de menigte wil duwen, snellen er direct agenten naartoe. „Ze houden ons in ieder geval in de gaten”, zegt een vrouw die aan de optocht deelneemt. Een ander grapt: „Heb je wel een goede profielfoto? Want als je doodgaat, gebruiken sommige media die”.

Al die beveiliging, zichtbaar en onzichtbaar, had Heleen de Boer (51) uit Alkmaar wel verwacht, zegt ze na de optocht. Angst voelt ze niet, ze is vooral ontroerd. „Al die mensen, zo groots, die saamhorigheid. Ik heb wel drie keer kippenvel gehad.”

Eerder op de dag zit Magda Römgens (78) in het Vondelpark op haar rollator. ‘Ou(d)t and proud’, staat er op haar roze shirt. Angst, zegt ze, dat werkt als een soort sneeuwbaleffect. Toen haar vrouw vanmorgen vroeg of ze de regenboogvlag buiten zou hangen, dacht zij: nee, laten we dat maar niet doen. Als hier iets gebeurt, zijn de buren misschien doelwit. Zoiets had ze nog nooit gedacht. „Komt door München natuurlijk.”

Giang To (32) en Alex Pahlke (24) uit Düsseldorf staan voor de regenbooggekleurde ‘I Amsterdam’-letters foto’s te maken. Vrijdagavond waren ze in de homocafés op de Reguliersdwarsstraat. Er was politie te paard, zegt Pahlke. „Dat vond ik prettig. Ze zijn er dus voor ons.” Sinds ‘Orlando’ mijdt hij clubs liever.

To grinnikt. „Ben ik plezier aan het maken, zegt hij opeens: straks komt er iemand die ons doodschiet! Je kunt daar wel de hele tijd aan denken, maar dat maakt geen verschil. Je kunt beter genieten.”