Column

Wim is weg

Zit aan een strand waar ik Cristiano Ronaldo word genoemd. Niet omdat ik een weergaloze balvirtuoos ben, maar omdat ik als enige man geen tattoos heb. Vanachter mijn zonnebril bestudeer ik mijn volgekliederde soortgenoten en vraag me af waar ze hun grens leggen. Nergens.

Ik kijk naar de Noordzee en realiseer me dat ik naar Engeland loer. Ooit waren we vrienden, bondgenoten. Maar de grens is terug. Mag Pogba zonder vergunning bij Manchester United voetballen. 120 miljoen gaat-ie kosten. Weer een grens overschreden.

Ondertussen denk ik na over de grote zaken. Over Willibrord Frequin die deze week meeliep in de Nijmeegse Vierdaagse. Had gelukkig wel een verpleegster bij zich die hem zijn flesje drinken aangaf. Schijnt ze in zijn stamkroeg ook te doen. Ik zag de bejaarde Brandpuntmastodont in een programma van zijn oud-collega Fons de Poel. Die heeft vroeger ook wel eens grotere zaken mogen verslaan dan dit suffe wandeltochtje. Waarom is daar opeens zoveel aandacht voor?

Heb deze week wel veel van snotneus Fons geleerd. Dat het niet meevalt om een eind te lopen als het vijfendertig graden is. Ook goed dat hij en zijn medeverslaggevers het niet door één iemand lieten zeggen, maar door een wandelaar of driehonderd. En in het Achtuurjournaal waren er ook nog een stuk of wat blaarpatiënten die dit vertelden. Net als in Een Vandaag.

Toevallig wist ik het al omdat het mij op de radio in de onvermijdelijke Sportzomer ook al om de vijf minuten was gemeld. Maar als het heel warm is valt het niet mee om een ongezond eind te wandelen.

Het was van wandelaar Willibrord wel steeds een gemakkelijke overgang naar Donald Trump. Weinig hoogteverschil in IQ. Wat bezorgde die Donald mij een heerlijke week. Het begon al met zijn vrouw die door een of andere blonde snuffelstagiaire een speech in elkaar had laten flansen. Zelden waren de supporters van Donald het zo hartgrondig eens geweest met Michelle Obama. Daarna werd partijgenoot Ted Cruz door de Republikeinse hooligans uitgejouwd omdat hij glashard vertelde dat al die idioten niet op Trump moeten gaan stemmen. Toen moesten de zielige kindertjes Trump nog komen.

En de belangrijkste conclusie van de bijeenkomst? Hillary moet de bak in. Dat werd om de twee minuten bloedfanatiek gescandeerd. Waar ligt in dit geval de grens? Hoe ga je om met je tegenstander? Het rare is dat die Donald komende november nog een redelijke kans maakt ook. Dat is nou democratie, een regeringsvorm die eigenlijk alleen in Turkije goed functioneert. Las dat daar een staatsgreep verijdeld is, maar ik heb sterk de indruk dat die coup juist heel goed geslaagd is. En wat leuk dat meneer de president zijn administratie zo goed op orde had. Dat hij meteen wist welke tienduizenden hij moest arresteren en/of ontslaan. En wat fijn dat hij net op tijd uit zijn hotel weg was en wat lief dat die F16-piloten, die meteen naast zijn regeringsvliegtuig vlogen, hem niet dwongen elders te landen. Laat staan dat ze hem lieten neerstorten.

Ook handig dat hij onlangs een paleis met duizend kamers heeft laten bouwen. Kan hij zich de volgende keer in elk geval goed verstoppen. En wat heerlijk dat hij naar het volk luistert en hen zo goed als zeker de doodstraf terug gaat geven. Hoop wel dat hij nog genoeg rechters heeft die deze vonnissen kunnen vellen. Anders wil hij het vast wel zelf doen. Grenzeloos harde werker.

Ik kijk op mijn telefoon en schrik als ik lees dat die aardige Tom Dumoulin onderuit is gegaan. Hij lijkt zwaar geblesseerd. Dat wordt geen Rio waar hij al zijn zinnen op had gezet. Zo jammer. En ik zie zowaar onze koning op mijn schermpje als een popster in Nijmegen op de foto gaan met zwaar bezwete wandelaars. Hoe komt hij daar? Toch niet met de auto hoop ik. Hij zal toch wel een klein stukje gelopen hebben? Of was het te warm?

Opeens is de koning verdwenen. Als sneeuw voor de zon. Radeloze wandelaars kijken wanhopig zoekend om zich heen. Er is overduidelijk paniek. Waar is-ie nou? Dan zie ik Willibrord in de verte aan komen sloffen. In gezelschap van zijn pleegzuster Bloedwijn. Daarom is Wim dus weg. Hij heeft gelijk. Er zijn grenzen.