Verwennerij

Maartje heeft haar vuile was in een backpack op haar rug als ze de tuin van haar ouders binnenloopt. De verjaardagsvisite zit keurig in een kring op het gazon. Iedereen valt stil en kijkt toe hoe Maartje op haar moeder afloopt en haar een hand geeft. „Dat je er nog lang getuige van mag zijn”, antwoordt haar moeder.

„Ik heb ook nog een cadeautje voor u.” Maartje trekt haar backpack van haar rug, zoekt tussen de handdoeken en de lakens, vindt het kokervormige pakje.

Haar moeder worstelt een tijdje met het sterk klevende plakband. Ze krijgt hulp van een aangetrouwde oom, ze bloost ervan. De blos wordt nog groter wanneer er een rond doosje tevoorschijn komt. „Verwenharkje”, leest de oom hardop. „Verwenharkje?” herhaalt een andere oom. „Wat zegt hij?” vraagt Maartjes oma die hardhorend is. Iedereen strekt zijn hals om een glimp van het cadeautje op te vangen.

Maartje had het harkje in een drogisterij gezien. Er hing een poster bij met een man die het boven zijn kruin hield. Op het tweede plaatje zaten de ijzeren tentakels om zijn hoofd. ‘Zachtjes op en neer gaan en ondertussen licht draaiende bewegingen maken’, stond erbij. ‘Een verbluffende ervaring die u nog nooit heeft meegemaakt. Tintelingen lopen door uw lichaam, van de kruin via de ruggengraat tot aan uw voetzolen. Zo ontlaadt u de spanning.’

Dat laatste had zich in Maartjes hoofd vastgehecht. Toen ze nog thuis woonde, kamde ze vaak haar moeders haar. Niet omdat er klitten uit moesten, maar omdat haar moeder het zo fijn vond als er iemand aan haar haren zat. Het verlichtte haar hoofdpijn. Maartjes vader, een notaris op leeftijd, deed het nooit, en Maartje begreep ergens wel dat hij geen zin had om iemand aan te raken die de hele tijd keek alsof ze iets vies rook. Aan haar broer had je ook niks op dat vlak, dus was Maartje de enige die haar moeders haren kamde.

Er waren moeders die kusjes gaven op de geschaafde knie van hun kind, maar zo was Maartjes moeder niet geweest. Stop met huilen, zei ze simpelweg. Wees een flinke meid. En dat was Maartje geworden, een flinke meid die ver weg was gaan studeren. In de drogisterij in haar studentenstad begreep ze met terugwerkende kracht dat haar moeder aan spanningen leed, misschien wel omdat ze de verkeerde man had getrouwd.

Het harkje gaat de kring rond. Maartjes moeder schenkt met een vuurrood gezicht een kop thee voor haar in, al drinkt Maartje inmiddels koffie, liters koffie die ze nodig heeft om niet boven haar studieboeken in slaap te vallen. Maar hoe kan haar moeder dit weten, als ze dat haar nog nooit heeft verteld?

Door Franca Treur Illustratie Olivia EttemaIn de marge van het wereldnieuws proberen gewone mensen, X&Y, indruk op elkaar te maken, iets netjes op te lossen of wanhopig hun hachje te redden.