Sprakeloos

Mijn groeiende buik zit vandaag verborgen onder een ruim zwangerschapsshirt met lint om de taille. Veel mensen zien het nog niet.

Ik loop naar de wachtkamer om een man met vergevorderde dementie op te halen. Een paar maanden geleden kon hij bijna niet meer praten. Mij herkennen als dokter doet hij al lang niet meer. Ik begroet hem en geef hem een hand. In plaats van deze te schudden, kijkt hij verwonderd rond.

Zonder een woord te zeggen, voelt hij aan het lint om mijn taille. Hij legt zijn hoofd op mijn buik en geeft er een kus op. Daar sta ik dan, heel even net zo sprakeloos als hij.

Lezers zijn de auteurs van deze rubriek. Een ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote gevat in maximaal 120 woorden. U kunt zelf een ikje inzenden via nrc.nl/contact.